سوخت سبز لجنی برای صنعت آینده

محققان دانشگاه روویرا ای ویرژیلی (یو.آر.وی) اثرات زیست‌محیطی و همچنین بهداشتی این نوع سوخت بیولوژیکی جایگزین را بررسی کرده و متوجه شده‌اند که این سوخت نه‌تنها اثرات منفی را به حداقل خواهد رساند بلکه همزمان مشکلات متعدد دیگری را نیز مرتفع خواهد ساخت. تصفیه‌خانه‌های شهرهای بزرگ پس از طی پروسه معمول، مقادیر عظیمی لجن تولید می‌کنند، متاسفانه در نهایت لجن به صورت یک پسماند بلااستفاده راه حلی جز ریخته‌شدن یا دفن در طبیعت را نخواهد داشت.

محققان، مطالعات اولیه خود روی این روش را در یک کارخانه سیمان‌سازی واقع در ایالت خودمختار کاتالونیا اسپانیا انجام دادند. این کارخانه بیشتر از 100 سال است که به تولید سیمان می‌پردازد و دی‌اکسیدکربن، یکی از آلاینده‌های عمده آن را تشکیل می‌دهد.

پژوهشگران دریافتند که بهترین گزینه برای خلاص‌شدن از لجن فاضلاب ـ که تاکنون برای آن هیچ راه‌حلی جز دفن ارائه نشده ـ استفاده از آن در سیستم تولید انرژی کارخانه سیمان است. این موضوع همزمان باعث کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط کارخانه نیز خواهد شد. خوزه لوئیس دومینگو، سرپرست گروه تحقیق و مسوول لابراتوار سم‌شناسی و بهداشت محیط دانشگاه یو.آر.وی می‌گوید: «سوزاندن لجن فاضلاب، انتشار وسیع دی‌اکسیدکربن را در پی نخواهد داشت و این مساله در جای خود قابل توجه است، چراکه میزان انتشار دی‌اکسیدکربن باید پایین‌تر از حدی باشد که پروتکل کیوتو برای هر کشور مشخص کرده است.» کارخانه‌های سیمان‌سازی یکی از آلاینده‌ترین صنایع از نظر انتشار کربن ‌دی‌اکسید، دی‌اکسین‌ها و حتی فلزات سنگین هستند. این روش برای کارخانه‌های سیمان این امکان را فراهم می‌سازد که انرژی خود را از روش‌های سبزتری تامین نمایند. در حال حاضر بیشتر از 20 درصد انرژی مورد نیاز این کارخانه سیمان از این منبع جدید که اصطلاحا بیولوژیکی نامیده می‌شود، تامین می‌گردد.

از دیدگاه اقتصادی، دانشمندان عقیده ندارند که کارخانه‌های سیمان بتوانند با استفاده از این سوخت جایگزین مستقیما سود خود را افزایش دهند، اما توجه به این نکته هم ضروری است که با توجه به پرداخت نکردن پول بیشتر برای سوخت فسیلی و همچنین پرداخت نکردن جریمه‌های زیست‌محیطی ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای، جلوی بخش بزرگی از هزینه‌های این قبیل صنایع را خواهد گرفت.

یکی از مهم‌ترین مسائلی که توجه دانشمندان دانشگاه یو.آر.وی را به خود جلب کرده، کاهش اثرات سوء زیست‌محیطی است. این امر طبیعتا کاهش احتمال خطرات بهداشتی را برای مردمی که نزدیکی این کارخانه‌ها ساکن هستند، به همراه خواهد داشت. به کاربستن این روش و استفاده از لجن به عنوان سوخت بیولوژیکی منجر به کاهش 140 هزار تنی آلاینده دی‌اکسید‌کربن در خلال سال‌های 2003 تا 2006 شد. به علاوه این تجربه نشان داد که پتانسیل مرگ و میرهای ناشی از تماس با آلاینده‌های شیمیایی تا حدی کاهش یافته است. آمار بیانگر کاهش احتمال ابتلا به سرطان در ساکنین این محدوده است، به‌طوری که هم‌اکنون از یک میلیون نفر تنها احتمال دارد 4 نفر به سرطان مبتلا شوند.

محققان می‌گویند که لازم است مطالعات جداگانه‌ای در این زمینه صورت پذیرد. چراکه بر طبق گفته‌‌‌های سرپرست این گروه تحقیقاتی، هنوز هم نمی‌توان قطعا مطمئن بود که کلیه کارخانه‌های سیمان در سراسر جهان بتوانند این طرح را پیاده کرده و جواب مناسبی بگیرند.

gizmag / مترجم: فرناز حیدری