افزایش شاخص گازهای گلخانه‌ای

این به آن معناست که تاثیر گرمایی گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی که وارد جو شده‌اند در مقایسه با سال 1990 حدود 29 درصد رشد داشته است. در سال 2009 این شاخص حدود 27‌/‌1 بود و این یعنی فقط طی یک سال، 2 درصد به میزان گازهای گلخانه‌ای اضافه شده است.افزایش مقدار گازهای گلخانه‌ای موجود در جو نشان می‌دهد که تغییرات آب و هوایی موضوعی است که ما مدت‌های زیادی با آن سر و کار خواهیم داشت. جیم باتلر یکی از مدیران بخش مانیتورینگ NOAA می‌گوید: گرم شدن آب و هوا می‌تواند روی بسیاری از جنبه‌های اجتماعی همچون منابع آبی، کشاورزی، اکوسیستم‌ها و اقتصاد تاثیرگذار باشد. NOAAنظارت بر این گازها را برای درک بیشتر تاثیرات آنها بر سیاره زمین ادامه خواهد داد. دانشمندان پس از بررسی این شاخص متوجه شدند که دی‌اکسیدکربن تنها گاز گلخانه‌ای نیست که توازن گرمای جو را تحت تاثیر قرار می‌دهد بلکه بسیاری از گازهای دیگر در این امر دخیل هستند، اما در حال حاضر نقش آنها به اندازه دی‌اکسیدکربن پررنگ نیست. این شاخص شامل متان، دی‌اکسید نیتروژن، گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی و منابع طبیعی است. همچنین شامل ترکیبات شیمیایی مختلف شناخته شده‌ای است که سبب تخریب لایه ازن می‌شود.میزان این شاخص در سال 2010 منعکس‌کننده تغییرات متعددی در غلظت این گازها بود که نظری اجمالی به آنها خواهیم داشت.

میزان جهانی دی‌اکسیدکربن از 386ppm در سال 2009 به 389ppm در سال 2010 رسیده است. پیش از وقوع انقلاب صنعتی در سال1880 غلظت دی‌اکسیدکربن موجود در جو حدود 280ppm بوده است.

میزان دی‌اکسیدکربن در چرخه‌های فصلی سال کم و زیاد می‌شود، اما فعالیت‌های انسانی علی‌الخصوص احتراق سوخت‌های فسیلی مانند بنزین و گاز استفاده شده در بخش حمل و نقل به طور دائمی در حال افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن هستند.

میزان متان پس از 10 سال ثابت بودن تا سال 2006 برای چهارمین سال متوالی در سال2010 روندی رو به رشد داشت. متان به عنوان یک گاز گلخانه‌ای 25 برابر قوی‌تر از دی‌اکسیدکربن است، اما مقدار کمی از آن در جو زمین وجود دارد.

دی‌اکسید نیتروژن یکی از شناخته‌شده‌ترین گازهای خنده‌آوری است که در دندانپزشکی برای بی‌حسی از آن استفاده می‌شده است، بعلاوه یک گاز گلخانه‌ای ساطع شده از منابع طبیعی بوده و به عنوان یک محصول جانبی حاصل از فساد مواد غذایی، کشاورزی، کود دامی، فاضلاب و بعضی فرآیندهای صنعتی است.

سطح این دو ترکیب شیمیایی که تا همین اواخر در صنایع برودتی به وفور استفاده می‌شده و عامل اصلی تخریب لایه ازن به حساب می‌آید. از اواخر دهه 90 و پس از توافق بین‌المللی تحت عنوان «پروتکل مونترال» که به منظور محافظت از لایه ازن وضع شد رو به کاهش گذاشته است.

دانشمندان در NOAA هر ساله با استفاده از داده‌های جوی جمع‌آوری شده به وسیله شبکه‌های بین‌المللی نمونه‌گیری جوی شامل 100 سایت در سراسر جهان، شاخص AGGI را ارائه می‌کنند. شاخص AGGI در سال 2004 پیشنهاد شد و تاکنون دانشمندان توانسته‌اند با استفاده از داده‌های جسته و گریخته قبلی، این شاخص را تا سال 1978 محاسبه کنند. داده‌‌های ترکیبی جوی به دست آمده از هسته‌های یخی و دیگر سوابق به محققان اجازه می‌دهد اگر وقت و بودجه کافی داشته باشند، این شاخص را تا قرن‌ها قبل محاسبه کنند. به این ترتیب بشر قادر خواهد بود درکی صحیح از فاجعه‌ای که خود عاملش بوده است، به دست آورد.