پرونده پربار سرمربی بایرن

مهاجم سال‌های دور بورسیا مونشن‌گلادباخ و تیم ملی آلمان غربی در دوران بازیگری و مربیگری 2 چهره متفاوت از خود نشان داده است.

او که فوتبال را با مونشن‌گلادباخ (تیم شهر زادگاهش) در سال 1963 و در حالی که 18 سال داشت آغاز کرد، غیر از 3 سال حضور در هانوفر، تقریبا تمام عمر فوتبالی‌اش را در لباس سفیدها گذراند و پس از 15 سال بازی در بوندس‌لیگا، به رکورد 243 گل در 394 بازی رسید. همبازی سابق قیصر در تیم ملی آلمان که همراه وی قهرمان یورو 72 و جام‌جهانی 1974 شد، با آویختن کفش‌هایش در سال 1978،‌ از سال بعد در همان تیم (گلادباخ) به عنوان مربی مشغول به کار شده و توانست به مدت 8 سال روی نیمکت‌‌داغ‌ آنجا دوام بیاورد.

تنها افتخار وی در بعد داخلی در این مدت، یک نایب‌قهرمانی جام حذفی آلمان در فصل 84‌ ‌ـ‌1983 بود که آن را به بایرن‌ واگذار کرد. در اروپا هم او در سال دوم فعالیت توانست نایب‌قهرمان جام یوفا شود که فینال را به اینتراخت فرانکفورت واگذار کرد.

با وجود عدم نتیجه‌گیری درخشان ‌طی 8 سال، وی به سبب نوع خاص بازی تیمش در بوندس‌لیگا صاحب شهرتی شده و همین باعث شد تا مسوولان بایرن به فکر سپردن سکان هدایت تیم به وی بیفتند. در سال 1987 وی راهی مونیخ شد و در نخستین گام در دیدار با هامبورگ، فاتح سوپرجام آلمان شد.

2 قهرمانی پیاپی در فصل‌های 90‌‌ـ ‌1989 و 89‌ ‌ـ ‌1988 همراه با فتح سوپر جام سال 1989 از وی نزد هواداران مونیخی یک چهره محبوب ساخته بود.

با شروع فصل 91‌‌ـ‌1990،‌ باواریایی‌ها که دست به خانه تکانی زده و تعداد زیادی از ستارگان خود را واگذار کرده بودند، در نتیجه‌گیری ناکام مانده و اولی هوینس، تقصیر را به گردن سرمربی انداخت. همین سبب‌ساز اختلافی شد که تا امروز هم ادامه داشته و به علت تحریکات هوینس،‌ وی در نیمه فصل از بایرن اخراج شد.

روحیه هاینکس به قدری متزلزل شده بود که چاره‌ای جز خروج از آلمان و رفتن به اسپانیا نداشت. شهر بیلبائو اولین مقصد وی بود که در آنجا توانست تیم را پنجم ‌ و راهی جام یوفا کند.

اما دوری از وطن او را راهی آلمان کرده و در آنجا مسوولیت اینتراخت فرانکفورت را پذیرفت و با وجود داشتن بازیکنانی چون آنتونی یبوآ و جی‌جی اوکوچا نتوانست امتیازات لازم را کسب و پس از 9 ماه از تیم اخراج شد. مربی مغرور دوباره راهی اسپانیا شد و این‌بار همراه با تنریف به جام یوفا صعود کرد، اما 2 فصل بعد، مسوولان رئال‌مادرید که از استخدام اوتمار هیتسفلد ناامید شده بودند در سال 1997 با وی قرارداد بستند.

یوپ هاینکس در آنجا دست به کار بزرگی زد و توانست پس از 32 سال همراه با بازیکنانی چون ایلگنر، پانوچی، رائول،‌ سیدورف، میاتوویچ، روبرتو کارلوس و... فاتح لیگ قهرمانان اروپا شود. هرچند‌ قبل از آن، وی توانسته بود در تابستان قبل، بارسلونا را در سوپرجام اسپانیا شکست دهد. اما مسوولان وقت رئال به این موفقیت‌های بزرگ وی وقعی ننهاده و به بهانه چهارم شدن در لالیگایی که قهرمانش بارسا بود، عذر وی را خواستند.

یک فصل حضور در بنفیکا (2000‌ ‌ـ ‌1999)، دو فصل در اتلتیک بیلبائو (2003‌‌ ـ‌ 2001)، یک فصل کار با شالکه (2004‌‌ ـ‌ 2003) و یک فصل همراهی با تیم جوانی‌اش یعنی مونشن‌گلادباخ (07‌20‌ ـ‌ 2006) ماحصل کار وی در هزاره جدید بود که در این بین، تنها 2بار حضور با شالکه در اینترتوتو تنها نکته مثبت کارنامه وی است.

در حالی‌که در سال 2009 وی در یک قدمی بایرن بود، بنا به دلایلی راهی بایرلورکوزن شد تا کارنامه‌اش در غرب آلمان ادامه یابد.

با قهرمانی بروسیا دورتموند در فصل 2011‌‌ ـ‌2010 بوندس‌لیگا، همگان انتظار داشتند تا یورگن کلوپ، سرمربی جوان آن، فصل بعد را در بایرن بگذراند. اما به ناگاه همگان شاهد حضور مربی تیم نایب‌قهرمان (لورکوزن) به جای لوئی فان‌خال روی نیمکت بایرن شدند. اتفاقی که شاید دور از ذهن به نظر می‌رسید. با شروع فصل و باوجود تمام فراز و فرودها (که در مواقعی به واقع او را تحت فشار قرار می‌داد) وی توانست کار خود را با بایرن شروع کرده و در پایان نیم‌فصل و با غلبه بر کلن فاتح نیم‌فصل شود.

او ابزارهای کافی برای رساندن بایرن به قهرمانی را داراست، اما تنها نکته، عدم اطمینان سران بایرن به وی است. شاید بخشی از آن به اختلاف قدیمی او با اولی هوینس برگردد یا مسائلی که ریشه در دوران بازیگری در کنار قیصر در تیم ملی آلمان دارد.

اما هرچه باشد، یوپ هاینکس با شیوه تهاجمی خود و ارائه یک فوتبال تماشاگر پسند با بایرن توانسته در 66 سالگی بار دیگر نگاه‌ها را به خود معطوف کرده و از قرمزهای باواریا، رقیبی برای بارسلونا و رئال در لیگ قهرمانان اروپا بسازد.