مقتول به من حمله کرد

در دادگاه مطرح شد که تو چند فقره سابقه ‌داری. این سابقه‌ها در چه زمینه‌هایی ‌است؟

چیز مهمی نیست، بیشتر این سوابق برای مواد است. من مواد می‌کشیدم، گاهی هم کسی از من جنس می‌خواست می‌دادم. چند مورد هم دعوا داشتم.

در بیشتر پرونده‌ها جریمه نقدی داشتم. خیلی در زندان نماندم، فقط این آخری گرفتارم کرد.

نه، من این‌کار را نکردم.

نمی‌دانم، من این‌کار را نکردم.

آنها راست نمی‌گویند. من این‌کار را نکردم.

بله، ما با هم درگیر بودیم اما من به او چاقو نزدم.

ساسان دنبال من آمد و به من حمله کرد. دوستانش هم آمده ‌بودند. من ساسان را از کمر گرفتم و به روی یک ماشین کوبیدم در همین حین یک نفر به من پشت پا زد و پایم خم شد. نمی‌دانم چه شد که دستم خونی شد. بعد هم که دیدم جمعیت زیاد است فرار کردم.

خب، آنها زیاد بودند و من نمی‌دانستم باید چه کنم. چاره این بود که فرار کنم.

نمی‌دانم، من با او مشکلی نداشتم. ساسان به من گیر داده‌بود.

من ساسان را نمی‌شناختم. فکر می‌کنم او من را با کسی اشتباه گرفته‌ بود. بار اول که به سمت من حمله کرد سوار ماشین شدم و رفتم چند کوچه پایین‌تر ایستادم. فکر می‌کردم اگر محل را ترک کنم ساسان هم فراموش می‌کند که چه اتفاقی افتاده ‌است. اما او فراموش نکرد و نیم‌ساعت بعد دوباره سراغ من آمد و با من درگیری ایجاد کرد.

دوستانش وقتی آمدند که او عربده کشید و فریاد زد. آن ‌وقت همه بیرون آمدند و سعی کردند از او حمایت کنند اما من هم بیکار نایستادم. وقتی دیدم به من حمله کردند من هم به آنها حمله کردم و چاقو کشیدم، البته نه به خاطر این‌که ساسان را بزنم، برای این‌که بتوانم او را بترسانم و دورش کنم که این اتفاق افتاد.

نه، متوجه نشدم، فقط دیدم که دستم خونی است.

من نمی‌خواستم این‌کار را بکنم و اگر هم چاقوی من باعث مرگ مقتول شده‌است ناخواسته این‌کار را کردم.

البته در دادسرا حرف‌هایی زدم که چندان هم درست نبود و واقعیت آن چیزی است که در دادگاه گفته‌ام.

متعلق به من نبودند.

یکی از دوستانم قاچاقچی‌است مقداری مواد داشت به من گفت برایش نگهداری کنم من هم مخالفتی نکردم قرار بود بیاید آن را ببرد،اما یکدفعه این مساله پیش آمد و همه چیز سر من خراب شد.

البته من قبلا مواد می‌فروختم اما نه آنقدر. مقدار کمی بود برای این‌که هزینه‌های مواد خودم تامین شود کمی مواد می‌فروختم‌.‌

نه این درست نیست همسرم اشتباه کرده ‌است.

مردم که خیلی چیزها می‌گویند دلیل نمی‌شود من به خاطر حرف آنها درگیر شوم. این مواد مال من نیست.

بله من یک چیزهایی گفته‌ام، اما نمی‌دانم حرف‌هایم را قبول کرده‌اند یا نه، البته آنها به من گفتند اگر راست می‌گویی باید بگویی مواد متعلق به کیست که من نگفتم.

خب او دوست من است و معرفت اجازه نمی‌دهد، این‌کار را بکنم.

بله. وکیلم گفته‌است امیدوارم دفاعیاتم موثر باشد، این مواد واقعا مال من نیست.

من یک فرزند بیشتر ندارم، آنها هم آواره شده‌اند. البته پدرزنم از آنها حمایت می‌کند. زنم گاهی به دیدنم می‌آید، به هر حال سختی زیادی می‌کشند و من امیدوارم که هرچه زودتر درهر دو پرونده تبرئه شوم.

نمی‌دانم چه بگویم. می‌گویند حتی اگر در پرونده قتل تبرئه شوم در پرونده مواد امکان ندارد. به هر حال من منتظر هستم ببینم سرنوشت چه برایم رقم می‌زند.

فایده‌ای ندارد من چطور باید این‌کار را بکنم. آنها می‌گویند زمانی حاضرند با خانواده‌ام حرف بزنند که جنازه من را بالای دار ببینند. ضمن این‌که من در پرونده مواد زیر تیغ هستم و زیاد هم فرقی نمی‌کند که آنها چه بگویند. به هر حال من در وضعیت خوبی نیستم.

آدم وقتی خلاف می‌کند زیاد به مجازاتش فکر نمی‌کند؛ اگر فرد خلافکاری بخواهد به این موضوع فکر کند که دیگر خلافی صورت نمی‌گیرد.من هم زیاد به این مسائل فکر نمی‌کردم و این‌طور گرفتار شدم. از گذشته‌ام پشیمان هستم و از خانواده‌ام عذرخواهی می‌کنم. خصوصا از همسرم که بیچاره اسیر من شد و این‌طور بدبخت شد. او قول داده به من کمک کند و امیدوارم بتوانم بعد از آزادی کاری کنم که گذشته جبران شود. خیلی دلتنگ بچه‌ام هستم.

حرفم این است که به هر حال چه آنها بخواهند و چه نخواهند ممکن است من اعدام شوم واین موضوع آنقدر من را آزار می‌دهد که در زندان شب وروز ندارم. به همین خاطرهم درخواست دارم آنها من را ببخشند. اگر هم ضربه من باعث مرگ فرزندشان شده‌ باشد، ناخواسته‌ بوده و من اصلا متوجه نشدم. 8 ماه آوارگی من و فرار هم نتوانست کاری کند که از این عذاب خلاص شوم و بالاخره گرفتار شدم درخواست دارم من را ببخشند چون دیگر تحمل این سختی‌ها را ندارم.

در آخر می‌خواهم با کسانی صحبت کنم که این گفت‌وگو را می‌خوانند. از آنها درخواست دارم راهی را که من رفته‌ام، نروند و از سرنوشت من درس بگیرند. راهی که من رفتم راه خطایی بود هرکس که این راه را برود، خود و خانواده‌اش را نابود می‌کند. چون وقتی گرفتار شدند دیگر نمی‌توانند از این جهنم خارج شوند.

خیلی سخت است که آدم فکر کند هر لحظه ممکن است بیایند و به او بگویند وسایلت را جمع کن و برو انفرادی و بعد هم کسی بیاید و به تو بگوید قرار است، حکمت اجرا شود. من هرشب این کابوس را می‌بینم و هر شب آنقدر عذاب می‌کشم که می‌میرم و زنده می‌شوم.

مرجان لقایی