اگر باران نبارد ...

از سوی دیگر چندی پیش اعلام شد هوای تهران را باد و باران مدیریت می‌کند. معنای این سخن آن است که اگر بارش‌های جوی به کمک ریه تهرانی‌ها نیاید، نفس‌ها در سینه تنگ می‌شود و اراده‌ای هم برای مقابله با این پدیده به شکل منسجم وجود ندارد. همواره در فصل سرد سال که کلانشهرهای کشور به‌پدیده وارونگی هوا دچار می‌شوند، جلسات کمیته کاهش آلودگی هوا جان می‌گیرد، اما بدون نتیجه. مسوولان گرد هم می‌آیند که این یکی، آن دیگری را مقصر بداند و آن یکی، سازمان دیگری را به کم‌کاری متهم کند و سرانجام زمستان به سر می‌رسد و این دور باطل همه ساله تکرار می‌شود. رئیس سازمان محیط زیست در برنامه گفت‌وگوی ویژه خبری شبکه 2 سیما در پاسخ به این پرسش که چرا این سازمان درخصوص 5 ساله شدن معاینه فنی خودروها ـ که از عوامل موثر آلودگی هوا هستند‌ـ سکوت کرده، گفته است پیشنهاددهنده ما نبودیم، نیروی انتظامی پیشنهاد این طرح را به مجلس داد و آنها هم بدون استعلام از ما آن را تصویب کردند!

به گفته محمدی‌زاده، شهرداری تهران در بحث آلودگی هوا به وظایف خود عمل نکرده است، اما وحید نوروزی معاون اجرایی سازمان حمل و نقل و ترافیک تهران در همین برنامه در پاسخ به او اعلام کرده است: وظیفه شهرداری توسعه حمل و نقل عمومی است که برای گرفتن یارانه آن مدت‌هاست با مشکل مواجه‌ایم. به گفته او مردم یک سال است منتظر رونمایی برنامه جامع کاهش آلودگی هوا هستند، اما خبری از آن نشده است و در شرایطی که برای مصوبات کمیته کاهش آلودگی هوا تره‌هم‌خرد نمی‌کنند، نمی‌توان به تشکیل جلسه این کمیته دل خوش کرد. همه این حرف و حدیث‌ها از یک واقعیت تلخ حکایت دارد و آن این که برای کاهش بحران آلودگی هوا اراده‌ای جمعی وجود ندارد و فقط باید چشم به دویدن ابرهای سیاه در آسمان بدوزیم که غبار آلودگی را از شهرمان بزداید، البته تا آن زمان سالمندان و بیماران قلبی و کودکان کمتر از خانه خارج شوند.