کشتی‌فرنگی ایران دنبال 3 طلای المپیک

محمد بنا، سرمربی تیم ملی کشتی‌فرنگی که بیشترین نقش را در احیا و بالندگی این رشته در سطح تیم ملی ایفا کرده است، با کوشایی و تعصبی ویژه در کار خویش، امروز چنان تیمی ساخته است که می‌توان حتی قهرمانی دنیا را نیز زیر پای مردان پرافتخارش دید.

از کارآمدی و توان بالای بنا همین بس که تیمی را تشکیل داده که در آن 7 ستاره وجود دارد و کلی کشتی‌گیر نامدار نیز پشت خط قرار گرفته‌اند. در همین مسابقات جهانی استانبول ترکیه و با وجود غیبت چند ستاره تیم ملی و از جمله حمید سوریان، بنا ذره‌ای از اعتمادش را به سربازانش از دست نداد تا در غیاب چند مدال‌دار جهانی، این‌بار امید نوروزی و سعید عبدولی، پرچم افتخار را بر افراشته و تیم ملی را با 5 پله صعود در جایگاه سوم جهان قرار دهند.

شاید وقتی در روز نخست رقابت‌ها، 2 کشتی‌گیر تیم ملی در اوزان 55 و 96 کیلوگرم با کشتی‌گیران رژیم صهیونیستی مواجه شدند تا 2 مدال مسلم از چنگ تیم ملی خارج شود، هیچ‌کس فکر نمی‌کرد تیم ملی دوباره خود را در جمع مدعیان ببیند. اما تیم بنا برای آن‌که انسجام تیمی خود را در سطح بالا به تصویر بکشد، در همان شروع توسط سعید عبدولی، جوان رعنای اندیمشکی در وزن 66 کیلوگرم به نخستین مدال طلا رسید تا در روز دوم نیز امید نوروزی جوان شجاع خطه فارس، دومین مدال طلا را در وزن 60 کیلوگرم به اردوی ایران هدیه کند. جدا از این دو طلای ارزشمند، بشیر باباجانزاده، کشتی‌گیر سنگین وزن تیم ملی برای آن که نشان دهد در تیم بنا جملگی برای ایستادن بر سکوی جهانی شایستگی دارند، از ناممکن ممکن ساخت تا با انجام مبارزاتی درخور توجه و شجاعانه، نخستین مدال تاریخ سنگین وزن کشتی‌فرنگی ایران را در صحنه رقابت‌های جهانی رقم بزند. شاید اگر این جوان مازندرانی زورش به لوپز کوبایی می‌رسید، رنگ مدالش خوشرنگ‌تر می‌شد، اما برنز او نیز ارزش طلا داشت تا تیم ایران در روز آخر رقابت‌های استانبول حتی در موقعیتی قرار گیرد که در راه قهرمانی روسیه را تهدید کند. البته در فشار روحی و روانی روز آخر رقابت‌ها، فرشاد علیزاده در 74 کیلو نتوانست خــــود را جمع و جور کند تا با قبول شکست از کشتی‌گیر روس، قهرمانی به اردوی روس‌ها برود. آن هم در شرایطی که روسیه در استانبول تنها یک مدال طلا گرفت و ایران تنها تیمی که بود در این رقابت‌ها 2 مدال طلا را به خود اختصاص داد.

به هر صورت و در حالی که هر میدانی شرایط و حساسیت‌های خاص خود را دارد باید به محمد بنا و همکارانش در کادر فنی تیم ملی کشتی‌فرنگی دست مریزاد گفت و شرایطی را فراهم آورد که آنان با دلگرمی بیشتری به کارشان تا المپیک لندن ادامه دهند. بی‌تردید، تیم ملی کشتی‌فرنگی این توانایی و پتانسیل را خواهد داشت که در المپیک لندن به طلسم 40 ساله کشتی‌فرنگی ایران برای تصاحب مدال المپیک پایان دهد. آخرین مدال ما در عرصه بازی‌های المپیک مربوط می‌شود به نقره رحیم علی‌آبادی که در بازی‌های 1972 مونیخ به دست آمده است. هر چند طی این سال‌ها نیز می‌توانستیم توسط کشتی‌گیرانی چون رضا سیم‌خواه و حسن رنگرز، این طلسم را بشکنیم، اما به انحای مختلف از دستیابی به این خواسته بازماندیم تا امروز همه با امیدواری به سرانجام کار تیم بنا در المپیک لندن بنگرند.

هر چند در این مقطع هدف اول محمد بنا و همکارانش این خواهد بود که 4 سهمیه باقیمانده المپیک را در میدان‌های گزینشی پیش رو کسب کنند و با تیم کامل 7 نفره، مهیای حضور در لندن 2012 شوند؛ اما با توجه به شرایط، بعید به نظر می‌رسد فرنگی‌کاران ما از دسترسی به این هدف باز بمانند. در استانبول امید نوروزی در 60، سعید عبدولی در 66 و بشیر باباجانزاده در 20 1کیلوگرم صاحب سهمیه المپیک شدند تا محمد بنا که می‌خواهد در لندن، پرونده کاریش را در تیم ملی کامل کند، در وهله نخست فکرش را روی کسب سهمیه‌های باقیمانده در اوزان 55، 74،84 و 96 کیلوگرم متمرکز کند.

با توجه به استعداد و قابلیت‌هایی که در تیم ملی کشتی‌فرنگی دیده می‌شود، می‌توان گفت تیم محمد بنا در المپیک لندن حداقل چشم به کسب 3 مدال طلا خواهد داشت. البته نادیده نمی‌گیریم در عرصه بازی‌های المپیک مسائل پشت پرده زیادی رقم می‌خورد تا مدال‌های طلا را با زد و بند به آنانی که می‌خواهند اهدا کنند، اما به یقین قهرمانان کشتی‌فرنگی ایران با رشادت و جنگندگی خود، موانع را برای رسیدن به این خواسته از پیش رو بر‌خواهند داشت. با توجه به این‌که حمید سوریان نیز با انگیزه‌ای بالا می‌خواهد، مدال گمشده المپیکی خود را در لندن پیدا کند، حضور بزرگ ستاره کشتی‌فرنگی ایران نیز قوت قلبی برای سربازان محمد بنا خواهد بود تا در المپیک لندن بزرگی کرده و سر به آسمان افتخار بسایند.

بدیهی است برای موفقیت در المپیک لندن باید قدر سرمایه‌های کشتی‌فرنگی را از هر نظر دانست و شرایطی را فراهم کرد تا آنان بدون کوچک‌ترین دغدغه‌ای از نظر مسائل معیشتی، تنها و تنها فکر و ذهن خود را معطوف به حضوری شایسته و پرقدرت در بازی‌های المپیک کنند.

اهمیت این قضیه آنجاست که در ورزش ما آنچنان که باید و شاید قدر قهرمانان افتخارآفرین دانسته نمی‌شود و مسوولان ورزش پس از پشت سر گذاشتن رقابت‌ها، تمام قول و وعده‌های خود را فراموش می کنند. اگر توجه کنیم قهرمان جوانی چون سعید عبدولی می‌خواهد در 23 سالگی و پس از حضور در المپیک لندن از دنیای قهرمانی خداحافظی کند، این مساله می‌تواند تلنگری به مسوولان ورزش ما باشد. عبدولی دلیل این تصمیم خود را مرتبط با بی‌توجهی‌ها دانسته و اعلام کرده که نمی‌تواند نسبت به آینده خود و خانواده‌اش بی‌تفاوت باشد. موضوعی که بارها نیز باعث رنجش و دلخوری محمد بنا شده و مسوولان فدراسیون کشتی به لطایف‌الحیل او را با وجود کناره‌گیری از مسوولیتش، راضی به ادامه کار کرده‌اند. به هر حال باید به این نکته توجه داشت که همه چیز در راه موفقیت در میدان و تشک مبارزه خلاصه نمی‌شود و باید شرایطی را فراهم آورد تا تمامی قهرمانان ورزش ایران با خاطری آسوده برای حضور در المپیک دورخیز کنند.

1‌‌ـ ‌روسیه 41 امتیاز 2‌‌ـ‌ ترکیه 35 امتیاز 3‌‌ـ‌ ایران 30 امتیاز 4‌‌ـ‌ بلاروس 25 امتیاز 5 ‌‌ـ‌ قزاقستان 23 امتیاز 6‌ ‌ـ‌ بلغارستان 21 امتیاز 7‌‌ـ‌ آذربایجان 21 امتیاز 8‌‌ ـ‌ کره جنوبی 20 امتیاز9‌‌ـ‌ ارمنستان 19 امتیاز 10‌‌ـ‌ مجارستان 19 امتیاز