همه چیز در دقیقه 90

اما متاسفانه در ساعت 22‌/‌2 آنتن را از ما گرفتند. این در حالی بود که باتوجه به آیتم‌های باقیمانده 16 دقیقه زودتر برنامه به پایان رسید.

حسین حبیبی از ناظران پخش شبکه 3 به موضوع از زاویه دیگری نگاه می‌کند و می‌گوید به هر حال برنامه‌هایی که در جدول پخش یک شبکه قرار می‌گیرند، مخاطبان خود را دارد و به احترام این دسته از مخاطبان باید حتی‌المقدور برنامه‌ها در زمان اعلام‌شده به آنتن پخش سپرده شوند و این مهم یکی از وظایف ناظران پخش است.وی در ادامه عنوان می‌کند: برای برنامه‌های زنده و پرمخاطبی مثل «هفت» و «نود» زمان مشخصی درنظر گرفته‌اند؛ مثلا برنامه نود 180 دقیقه زمان داردکه البته گاهی بنابر ضرورتی که پیش می‌آید این زمان افزایش می‌یابد و به 210 دقیقه هم می‌رسد. اما گاه دیده می‌شود که در این برنامه‌ها، «مدیریت زمان» از سوی تهیه‌کنندگان و گردانندگان آن صورت نمی‌گیرد و این برنامه‌ها از زمان پیش‌بینی‌شده معمول بیشتر می‌شود. این موضوع برای برنامه‌های پرتماشاگری مثل «نود» و «هفت» بیشتر اتفاق می‌افتد. برای حل این مساله به نظرم مدیران شبکه‌ها و تهیه‌کننده‌های این‌گونه آثار باید موضوع را بررسی و آن را ریشه‌ای حل کنند.

حبیبی با توضیح این که یک ناظر پخش نمی‌تواند به طور سلیقه‌ای برنامه‌ای را از روی آنتن بگیرد، می‌گوید: برای این کار ناظر پخش با مدیران هماهنگ می‌کند. ما به طور معمول به تهیه‌کنندگان چنین برنامه‌هایی زمان باقیمانده را اعلام می‌کنیم و این تهیه‌کننده است که باید زمان را با آیتم‌های مختلف برنامه‌اش هماهنگ کند. در واقع برای گرفتن آنتن از یک برنامه، هماهنگی بین ناظر برنامه، ناظر پخش در رژی، و مدیر شبکه یا مدیر پخش صورت می‌گیرد. به نظر می‌رسد اتفاقی که به هنگام پخش چنین برنامه‌هایی می‌افتد تنها بخشی از ناهماهنگی‌هایی است که در جدول پخش شبکه‌های مختلف وجود دارد.

گاهی پیش آمده که جدول پخش ارسالی از سوی شبکه‌های سیما که در روزنامه جام‌جم چاپ می‌شود، با برنامه‌هایی که از سوی شبکه‌ها پخش شده، مغایرت داشته است. حبیبی در این باره می‌گوید: در شبکه‌های بزرگ دنیا کنداکتور (جدول) پخش 6 ماهه می‌بندند؛ یعنی این که یک شبکه تمام برنامه‌هایی که قرار است در 6 ماه آینده پخش کند با روز و ساعت پخش، مشخص و به مخاطب ارائه می‌کند تا هر کدام از آنها را که دوست داشت، برنامه‌ریزی کند و ببیند. در حالی که ما در تهیه جدول پخش هفتگی و حتی روزانه (برای ارائه به روزنامه‌ها)‌ مشکل داریم.

به گفته وی، بیشترین ناهماهنگی‌های اینچنینی مربوط به برنامه‌های زنده است اگر یک برنامه زنده مهمانش نیامده باشد، ممکن است چند دقیقه زودتر برنامه را به پایان برساند و به آنتن تحویل دهد یا برعکس، ممکن است مهمانان و حرف‌های طرح شده درباره موضوع برنامه آنقدر جذاب باشد که بخواهند مدت بیشتری روی آنتن باشند. همه این ناهماهنگی‌ها باعث می‌شود زمان پخش برنامه‌ها جابه‌جا شود.با وجود این حبیبی به نکات مثبتی هم در این زمینه اشاره می‌کند: خوشبختانه آثار غیرزنده مثل سریال‌ها ـ با توجه به اطلاع‌رسانی‌هایی که انجام می‌شود ـ راس ساعت شروع و در زمان مقرر هم تمام می‌شوند. همچنین معضل تداخل برنامه‌ها در برنامه‌های صبحگاهی ما کمتر است.

حبیبی چاره کار را قاطعیت در اجرای دقیق و منظم جدول پخش شبکه‌ها می‌داند و می‌گوید: هر قدر ما مخاطب یک برنامه پرطرفدار باشیم، باز هم هستند کسانی که مخاطب برنامه بعدی باشند. به این دلیل باید ترتیبی اتخاذ کرد که در درجه اول برنامه ها طبق زمانبندی جدول پخش ارائه شوند،اگر این اتفاق بیفتد کار همه راحت می‌شود؛هم ناظر پخش و هم تهیه‌کننده برنامه و از همه مهم‌تر این که به مخاطبی احترام گذاشته می‌شود که دوست دارد برنامه مورد علاقه‌اش را در زمان اعلام شده از تلویزیون ببیند.