طرابلس، سال صفر

هفته نامه اکسپرس می نویسد، باید به این کشور فرصت داد تا آینده ای دموکراتیک را برای خود بسازد. اکسپرس در مقاله ای با عنوان "طرابلس، سال صفر" می نویسد، دولت جدیدی باید در این کشور ایجاد شود، حکومتی مرکب از چهره های گوناگون، انتقال قدرت با تمامی خطراتی که در پیش روست باید صورت پذیرد. در لیبی، همچون در اروپا و ایالات متحده آمریکا هم امید و هم نگرانی از رژیم پس از قذافی وجود دارد. با وجود تمام نگرانیها از آینده لیبی، به نوشته اکسپرس، مهمترین سرمایه مخالفان در شورای ملی انتقالی لیبی، حمایت جامعه جهانی از آنان است و در تائید این مطلب، متذکر می شود در حالیکه لیبی می بایست روز اول سپتامبر را به مناسبت چهل و دومین سال به قدرت رسیدن معمر قذافی جشن می گرفت، در همان روز از تلویزیون شاهد تصاویر نشست دوستان لیبی در پاریس بود که در کاخ ریاست جمهوری، الیزه، گرد هم آمده بودند.

هفته نامه نوول اوبزرواتور هم در مقاله ای با عنوان "لیبی: نخستین سال آزادی" به نقل از انقلابیون در این کشور تاکید می کند که آنان معتقدند که نمی خواهند که آنچه را که در عراق روی داده در کشورشان تکرار شود. همین هفته نامه می افزاید رهبران جدید می خواهند تمامی نیروی خود را به کار گیرند تا مانع از بروز هرگونه اقدام و تحولات ناگهانی در سطوح عمده در کشور شوند تا آنچه که پس از سقوط صدام حسین در عراق رخ داد در لیبی تکرار نشود: همچون ویرانی زیرساختها در کشور، به تاراج رفتن بیت المال و... از این قبیل موارد.
نوول اوبزرواتور نگاهی هم دارد به بنیادگرایان در لیبی و این پرسش را مطرح می سازد که نقش آنها در انقلاب لیبی چه بوده است و در پاسخ می افزاید به شمار اندکی از انقلابیون لیبی می توان این برچسب را زد. این در حالیست که اغلب انقلابیون طبق منطقه جغرافیائی که به آن تعلق دارند مورد دسته بندی قرار می گیرند.

فرستاده ویژه هفته نامه لوپوئن به لیبی در بخشی از مقاله اصلی این هفته نامه که به لیبی اختصاص دارد به تنوع نسلهای شرکت کننده برای سرنگونی معمر قذافی اشاره دارد و می نویسد جنگ در طرابلس هم قهرمانان و شخصیتهای سرشناس و هم افراد جوان و گمنامی را به خود دید، جوانانی همچون سعید 15 ساله، ساکن بریتانیا که به همراه پدرش به لیبی بازگشته و یا احمد 19 ساله، نوه یکی از اعضای شورای ملی انتقالی لیبی که تا چندی پیش بطور پنهانی با این شورا همکاری می کرده است. این جوانان که از مشاهدات و حوادثی که در جریان نبرد میان نیروهای قذافی و مخالفان روی داده، تعریف می کنند، از نبرد در زاویه بعنوان یکی از سخت ترین مراحل مبارزه، زمانی که نیروهای وفادار به قذافی با سلاحهای سنگین برروی آنان آتش می گشودند و مخالفان در محاصره رگبار نیروهای قذافی گرفتار شدند. احمد 19 ساله به لوپوئن می گوید در حالیکه برروی زمین دراز کشیده بوده تا خود را از تیررس نیروهای قذافی محافظت نماید، از شدت خستگی در همان وضعیت به خواب می رود و ساعتی بعد همراهانش که او را از خواب بیدار می کردند به او مژده دادند که نیروهای قذافی عقب نشینی کردند و آنها می توانند پیشروی کنند.

در طرابلس که اینک به دست مخالفان قذافی افتاده چه می گذرد؟ چهره های خسته و عصبی و نگران از آینده همچنان دیده می شود. یکی از طرفداران رزیم قذافی می گوید که ابتدا از خودش شروع می کند و قصد دارد تا شش ماه به خود فرصت دهد تا بر بحران درونیش فائق آید. او می افزاید اما یک نگرانی او را آزار می دهد، نگرانی از آینده: اگر مردم لیبی نتوانند مشکلات را برطرف نمایند و راه حلی برای بحران سیاسی کشور پیدا نمایند، چه خواهد شد؟ اما مشکل دیگری که موجب نگرانی می شود وجود سلاح در دست جوانان خسته و عصبی است. جوانانی که قدم به قدم در پستهای بازرسی ایستاده اند و بطور متوالی با شلیکهای هوائی، حضور خود را به شهروندان طرابلس اعلام می کنند.

طرفداران پیشین قذافی با توجه به شرایط کنونی در لیبی می گویند رژیمی که بیش از چهار دهه آزادی را از مردم گرفته است و اینک این مردم به ناگاه به آزادی دست یافته اند و منجر به هرج و مرج شده است.

به نوشته لوپوئن، مسئله امنیت یکی از جمله مسائل عمده ای است که نگرانی مردم طرالبس و بویژه طرفداران رهبر پیشین لیبی را برانگیخته است. گروهی هنوز بر این باورند که قذافی رهبر خوبی برای لیبی بوده و امنیت را برای آنان تامین می کرده است و دست کم جوانان سلاح به دست در دوران قذافی در خیابانها دیده نمی شدند و این مطلب اشاره دارد به مشاهدات فرستاده ویژه لوپوئن به طرابلس که از حضور جوانان با سلاح در دست در خیابانهای طرابلس یاد می کرد. البته نویسنده متذکر می شود که افرادی با چنین عقاید، در لیبی امروز بسیار کم شمار هستند؛ با این وجود باید توجه داشت که سقوط رژیم سابق لیبی به ایجاد شرایط ناامنی در طرابلس دامن زده است و دولت آینده لیبی موظف است تا به این نگرانی مردم پایان دهد.