وقت خداحافظی

معبود من! وقت خداحافظی است، شاید آخرین باری باشد که روزه می‌گیرم، آخرین سالی باشد که به ضیافت می‌آیم، هرچند همیشه مهمان توام، شاید آخرین باری باشد که برای تو و مهمانی تو می‌نویسم و می‌خوانم، شاید آخرین دعای ابوحمزه من باشد که زمزمه می‌کنم. شاید این آخرین تلاوت باشد و آخرین دلدادگی من! تو را به عظمت و درگاه کبریایی‌ات می‌خوانم، مرا محروم از فضیلت‌هایی که برایم مقدر داشته‌ای نکن، برکت این ماه را در دوران حیاتم مستمرساز و ذخیره و دستاویز روزها و سال‌های تنهایی‌ام در خانه قبر و محشر قیامت قرار ده.

خدایا! حسی غریب، بغض گلویم را آزار می‌دهد وقتی که احساس خداحافظی می‌کنم. می‌خواهم با هرآنچه دل بسته‌ام وداع کنم اما دچار وحشت تنهایی می‌شوم، چاره‌ای جز این ندارم. تو رمضان را آیینه تمام‌نمای زندگی‌ام کن تا با عشق رمضان از پس‌کوچه‌های واماندگی‌‌ام عبور کنم و با مشعل هدایت تو از تلاوت آیات تو بهره بگیرم. در سختی‌ها صبور باشم، تقوا را بر وجودم حاکم سازم و با همه خوبی‌هایش مانوس باشم.

محمد خامه‌یار / جام‌جم