دیزین‌؛ همسایه برف‌و‌خورشید

می‌شود به هوای همه زیبایی‌های طبیعی که پیشتر عنوان شد به علاوه اکسیژن خالص و تنفس در هوای خنک در اوج شعله‌کشی گرمای تابستانی، راه دیزین را پیش گرفت اما به همه این‌ها اضافه کنید شیر، دوغ، کره، خامه، کشک، ماست و مخصوصا عسل طبیعی را تا مسافت 52 کیلومتری بین تهران تا دیزین به نظرتان کوتاه‌تر بیاید. هرچند سر و شکل خانه‌های این روستای ییلاقی، به فراخور پیشرفت‌های اجتماعی و معماری که موج آن تا دورترین نقاط هم رفته، تغییرکرده اما سبک زندگی بومی‌ها اغلب به سیاق سابق باقی مانده است.

بیشتر اهالی دیزین دور لبنیات پاستوریزه و عسل‌هایی را که توسط کارخانه‌های مختلف تولید و در بسته‌بندی‌های رنگ و لعاب‌دار عرضه می‌شوند، خط قرمز کشیده‌اند. خدا برکت دام‌ها و زنبورهای عسلشان را زیاد کند که نه‌تنها از عهده تأمین مایحتاج لبنی و عسل اهالی به خوبی برمی‌آیند بلکه با بازده مطلوبشان پای محصولات را از دایره روستا ‌بیرون می‌کشند و به اهالی، اجازه صادرات هم می‌دهند! بعید است گردشگرانی به این روستا بیایند و با دیدن دبه‌های ماست و خمره‌های پر از پنیر و شیشه‌های مملو از عسل ، وسوسه دست از سرشان بردارد و دست خالی از روستا بیرون بروند. کندوهای عسل با زنبورهایی که دسته‌جمعی پرواز می‌کنند و سکون هوای اطراف را به هم می‌زنند، سوژه نابی هستند برای عکاسی و منظره‌ای بدیع برای یک دل سیر تماشا کردن و حظ بردن.

آب و هوا، لبنیات و عسل طبیعی و نزدیکی دیزین به تهران، جاذب یک عده توریست است و امکانات ورزشی این روستا، جاذب عده‌ای دیگر است که ممکن است اهل هر سرزمینی در این دنیا باشند. تابستان‌ها تنور پیست اسکی چمن، دوچرخه‌سواری کوهستانی، تیراندازی با کمان، کایت‌سواری و اسبدوانی در مجموعه ورزشی دیزین گرم است و همین امکانات است که دیزین را به محلی برای گردشگران خارجی هم تبدیل می‌کند. پیست اسکی (برف) با 2650 (پایین‌ترین نقطه) و 3600 متر (بلندترین نقطه) ارتفاع از سطح دریا با دارا بودن پیست‌های مبتدی، مسابقه، تله‌اسکی‌های گوناگون و هر امکاناتی که برای اسکی و مسابقات این رشته لازم است از اوایل آذر تا اواخر اردیبهشت فعال است. در ضمن کدام تهرانی را سراغ دارید که با شنیدن نام دیزین یاد برف و بوران، جاده یخ بسته، صورت‌های سوخته از سوز برف و پیست اسکی نیفتد؟ با این حساب دیزین یک مقصد گردشگری 4 فصل است.

این روزها هوا بس ناجوانمردانه گرم است و دیزین یکی از بهترین گزینه‌ها برای مسافرت محسوب می‌شود. آنهایی که قصد دارند از سمت شرق به این روستا بروند باید خودشان را به بزرگراه بابایی برسانند، 5 کیلومتر برانند تا به گردنه قوچک برسند. از گردنه قوچک تا لشکرک 4 کیلومتر مسافت است و بعد برای رسیدن به شمشک 29 کیلومتر دیگر رانندگی ضروری است. روستای دیزین 14 کیلومتر بالاتر از شمشک قرار گرفته و با پایان این مسیر، به پارکینگ بالای پیست می‌رسید. برای ورود از غرب به روستای دیزین هم راهی جز این وجود ندارد که از کرج 63 کیلومتر به سمت گچسر برانید، 13 کیلومتر بعد از گچسر، به روستای ولایت‌رود وارد می‌شوید و از آنجا 5 کیلومتر دیگر برانید تا به پارکینگ پایین دیزین برسید. آنهایی هم که از اتومبیل شخصی بی‌بهره‌اند، اما دلشان هوای گردش در روستای دیزین دارد، نگران نباشند، ناوگان حمل و نقل عمومی (تاکسی) از میدان لواسان و کرج در ازای پرداخت بهایی‌ آنها را به این روستای خوش آب و هوا می‌رساند.

از مسیر که بگذریم می‌رسیم به ملزومات سفر. یک زیرانداز و غذایی ساده و سبک کارتان را راه می‌اندازد. اگر قصد کرده‌اید شب‌های دیزین را هم تجربه کنید توصیه ما این است که یک چادر مسافرتی یا پشه‌بند دست و پا کنید تا از گزند خزنده‌ها و گزنده‌هایی که شب‌ها روی زمین رژه می‌روند و علاقه وافری به کندوکاو در چشم و گوش هر موجودی که خواب باشد، دارند در امان بمانید. اگر راحت‌طلب هستید و دنبال آسایش بیشتر، باید سرکیسه را شل‌تر و یکی از 44 یا 83 اتاق هتل‌های دیزین یک و 2 یا یکی از 19 شاله (ویلا) این روستا را که مناسب اقامت گردشگران طراحی و تجهیز شده‌اند اجاره کنید، اما از ما به گوش بگیرید که چه تابستان و چه زمستان مهمان این روستا می‌شوید، چه در چادر و اتاق و شاله یا زیر سقف آسمان چند روز یا چند ساعت را می‌گذرانید و چه نان و پنیر خودتان را می‌خورید چه کباب بریان رستوران‌ها را، دوربین فراموشتان نشود که خیلی حیف است عکسی از این سفر توریستی به یادگار نگیرید که هر بار با دیدنش یادتان بیاید که در چله تابستان رفته بودید جلوی در یک یخچال طبیعی و تا دلتان خواست از خنکی‌اش لذت بردید بدون این‌که کسی داد بکشد: «یخچال که کمد نیست...!»

مریم گودرزی مقدم