روزانهها
بیماری خجالت ندارد
شرم و حیا به چه قیمت؟ شرم از مطرح کردن هر نوع سوال یا پیگیری هر نوع مشکلی که به بیماریهای زنانه مربوط میشود، بهایش چه قدر است؟ معلوم نیست این باور فرهنگی یا نگاه فرهنگی تا کی میخواهد ریشه به تیشه سلامت عمومی جامعه ما بزند؟ آن هم در شرایطی که میگویند سونامی سرطان و بخصوص سرطان شایع زنان یعنی سرطان پستان دارد شهرهای بزرگ و بخصوص تهران را فرا میگیرد.
دیروز در خبرها به نقل از رئیس اداره سرطان وزارت بهداشت، آمده بود که این وزارتخانه میخواهد یک برنامه طب تسکینی به منظور حمایت درمانی و کمک به تسکین علائم بیماران سرطانی در چند دانشگاه علوم پزشکی کشور راهاندازی کند و علاوه بر آن قرار است طرح آزمایشی غربالگری سرطان سینه را پس از چند سال سرگردانی و انتظار در صورت تامین اعتبار، آغاز کند. بدون آن که کسی پاسخ بدهد که این به تعویق افتادنها چه عواقبی خواهد داشت و اصولا اجرای چنین طرحهایی در جامعهای که زنان آن، حتی بسیاری از زنان تحصیلکرده و آگاهش، بدون این خودباوری هستند که بیماریهای زنانه هم مانند دیگر بیماریها باید درمان شود و بسیاری از آنها از روی شرم و حیا یا گرفتاری و مشغلههای روزمره یا هر عامل باز دارنده دیگر، نسبت به معاینههای دورهای خود بیتوجه هستند، چقدر به سرعت عمل نیاز دارد؟ زنان جامعه ما هنوز به این باور نرسیدهاند که بدن برای حفظ و تداوم سلامت و بهداشت به مراقبت نیاز دارد و معاینه سالانه و دورهای برای سلامت دستگاه تناسلی و سینهها هم مانند دیگر اعضای بدن ضروری است؛ ضرورتی که نتیجهاش پیشگیری از بسیاری از بیماریهایی است که به دلیل پیشرفتهای شگرف علم پزشکی قابل درمان هستند، اگر زود تشخیص داده شوند. انجام سالانه آزمایش پاپ اسمیر (تست تشخیص سرطان رحم)، سونوگرافیهای سالانه پستان و نیز ماموگرافیهایی که از 30 سالگی به بعد در فاصلههای زمانی تعیین شده باید صورت بگیرد، کمترین بهایی است که زنان باید برای حفظ سلامت خود بپردازند و بدانند که هیچ بیماریای خجالتآور نیست و گرنه دود کوتاهی در پیشگیری از ابتلا به بیماریهای کشندهای، چون سرطان رحم و سینه در وهله اول به چشم خودشان میرود و هزینه گزافی نیز به جامعه تحمیل میکند .
پونه شیرازی / گروه جامعه
گفت و گو
