آسپرین، پرمصرف‌ترین داروی دنیا

در اغلب کشورهای دنیا بویژه در کشورهای اروپایی، هر فرد سالانه 70 قرص آسپرین مصرف می‌کند. این دارو که از مشتقات اسید سالیسیلیک محسوب می‌شود یک مسکن فاقد هر گونه ماده مخدر است که می‌تواند از تاثیر قابل توجهی در درمان سردرد و همچنین درد مفاصل و درد عضلانی برخوردار باشد. در حقیقت این دارو از تولید پروستاگلاندین‌ها که ازجمله مواد شیمیایی ضروری برای لخته شدن خون و ایجاد حساسیت در پایانه‌های عصبی احساس درد هستند، جلوگیری می‌کند.

از بقراط به عنوان پدر علم پزشکی مدرن نام برده می‌شود. بقراط ازجمله افرادی است که در استفاده از موادی به عنوان داروی ضددرد برای درمان بیماران سابقه درخشانی دارد. او از گذشته‌های دور از چوب و برگ درختان بید برای تسکین درد بیماران و کاهش تب استفاده می‌کرد تا این که سال 1829 میلادی دانشمندان دریافتند در گیاه بید ترکیبی به نام سالیسین وجود دارد که می‌تواند یک گزینه مناسب برای ساخت داروهای ضددرد باشد. در سال 1899 یک شیمیدان آلمانی به نام فلیکس هافمن که برای شرکت آلمانی بایر کار می‌کرد محصول جدید دارویی ضد درد آسپرین را به نام خود به ثبت رساند که پس از آن نیز در کشورهای دیگر تحقیقاتی گسترده در این باره انجام شد تا این که سرانجام در سال 1928، آسپرین به عنوان یک داروی ضد درد در سطح دنیا شناخته شد. البته بسیاری بر این باورند که هافمن، آسپرین را دوباره کشف کرد، چراکه آسپرین 40 سال قبل توسط یک شیمیدان فرانسوی کشف شده بود. او بخوبی می‌‌دانست این ماده شیمیایی می‌تواند داروی مناسبی برای تسکین درد بیماران باشد.هافمن نخستین بار براساس فرمولی که توسط فردریک گرهاردت ارائه شده بود دارویی را تهیه کرد و پدر هافمن که از درد آتروز به ستوه آمده بود نخستین فردی بود که استفاده از داروی آسپرین را تجربه کرد که خوشبختانه در مدت زمان کوتاهی پس از خوردن این قرص، درد او بشدت کاهش یافت و پس از آن هافمن شرکت بایر را متقاعد ساخت تا تولید این داروی اعجاب‌انگیز را به عهده گیرد. در آغاز داروی آسپرین به صورت پودر فروخته می‌شد و نخستین قرص آسپرین سال 1915 میلادی تهیه شد. چند روز پس از کشف آسپرین، هافمن ماده دیگری را کشف کرد که همان هروئین است. از این ماده مخدر در جنگ جهانی اول به عنوان یک دارو استفاده می‌شد که امروزه از فهرست داروها حذف شده است.

فرگل غفاری

منبع: Science daily