پل 800 ساله لنگرود

متاسفانه در حال حاضر این پل از همه طرف توسط خانه‌ها و ساختمان‌های مجاور احاطه شده و نمی‌توان دورنمایی برای آن متصور شد؛ تنها راه ممکن برای دیدن پل، رفتن به بقعه سیدحسین است که مساحت فضای حیاط آن، تنها فضای باز در این منطقه محسوب می‌شود.

این پل، معروف‌ترین بنای تاریخی لنگرود است و با نام محلی «خشته پورد» معروف است. از آنجا که پل در مرکز شهر قرار دارد کماکان از اهمیت رفت و آمد خاصی برخوردار است.

پل خشتی لنگرود، «فشکالی محله» را به «راه‌پشته» وصل می‌کند؛ اینها 2 محله بزرگ لنگرود هستند. طول این پل بیشتر از 37 متر و عرض آن 5/4 متر و ارتفاع بلندترین نقطه پل از سطح رودخانه 75/9 متر است. پل 2 دهانه فراخ دارد.

در گذشته کتیبه‌ای که نام بانی و سازنده پل برآن نوشته شده بود، به صورت کاشی‌های لاجوردی مربع شکل وجود داشت که در زمان پهلوی اول از بین رفته است. به گواه مطلعین محلی، متن کتیبه به این شرح بوده است:

«به امر دلشاد خاتون همسر سلطان ابوسعید، عمل استاد حسین روبائیان طبرستانی» این متن روی کاشی نوشته و در 2 طرف پل نصب شده بود.

این بنای دیدنی دارای حفره‌هایی برای خروج آب و رطوبت در گذرگاه است. ملات به کار رفته در این پل نیز ساروج است. یکی از مواردی که از سوی مسوولان نادیده گرفته شده، نبود تابلوهای راهنما و معرفی پل به گردشگران است؛ این موضوع باعث می‌شود در بسیاری موارد مسافران و گردشگرانی که حتی وارد بازار شده و احیانا به قصد زیارت به بقعه آقاسیدحسین نیز می‌روند، این پل را ندیده و از وجود آن مطلع نشوند. به گمان کارشناسان، این پل بسیار زیبا که حدود 8 قرن پیش ساخته شده است، می‌تواند افراد زیادی را برای بازدید به این منطقه بکشاند.

این راهی است که از طریق آن می‌توان به رونق بازار سنتی و قدیمی شهر و همچنین ایجاد مشاغلی پایدار کمک کرد. البته این کار یک شرط هم دارد و آن، این‌ که با مدیریت مناسب از تخریب چهره سنتی بازار جلوگیری شود.