سفر استثنایی

نکته اول این‌که بسیار طبیعی است که در ماه مبارک رمضان سفرها کمتر شده و گشت‌وگذار در طبیعت به حداقل برسد. اما هیچ‌گاه نباید فرصت آموختن را از دست داد. پس در همین ماه هم می‌توانیم مناطق دیدنی کشورمان را بیشتر و بهتر بشناسیم؛ باید با اصول طبیعت‌گردی و سفرهای کوتاه و بلند مدت آشنا شویم؛ باید بدانیم کدام مقصد را انتخاب کنیم و کجا با سلایق و علایق ما همخوان‌تر است و... تا پس از این ماه که بار دیگر سفرها آغاز می‌شود و فرصتی تا آغاز پاییز و باز شدن مدارس و دانشگاه‌ها هست؛ بتوانیم سفرها را با برنامه‌تر آغاز کنیم.

دومین موضوع فراموش نکردن پیاده‌روی‌های روزانه در همین ماه است. طبیعت ایران آن‌گونه است که در هر بخش آن که زندگی می‌کنیم، می‌توانیم با طی مسافتی نه‌چندان طولانی به منطقه‌ای خوش آب و هوا برسیم؛ به جایی مناسب برای تمدد اعصاب و تجدید قوا. پس در همین ماه عزیز هم خوب است مناطق ییلاقی و دیدنی اطراف شهر خود را شناسایی کنیم و در ساعات پایانی روز (هر روز که توانستیم) هنگامی که گرمای هوا فروکش می‌کند، به آن مناطق برویم و در طبیعت قدمی بزنیم. این تجربه‌ای است که تا انجامش ندهیم، ارزش و فایده‌اش را درک نمی‌کنیم.

اما نکته آخر این‌که فرصت ماه رمضان را برای سفر از نوعی دیگر از دست ندهیم؛ این ماه، ماه سفر به درون است؛ ماه سفری برای شناخت بیشتر خود؛ سفری که از خودمان آغاز می‌شود و به خودمان می‌رسد. از این روزها و شب‌ها برای شناخت بیشتر خودمان هم بهره بگیریم. آنگاه که پیش از طلوع و غروب آفتاب، بر سفره سحری و افطار نشسته‌ایم، وقتی اسمای پروردگار مهربان را زمزمه می‌کنیم و آن وقت که صدای مرحوم موذن‌زاده اردبیلی در فضای خانه یا محل کارمان می‌پیچد، به یاد داشته باشیم که این ماه، فرصتی برای سفری استثنایی است.

لحظه لحظه‌اش را قدر بدانیم. در رود جاری استغفار دست‌ و رویی بشوییم؛ در سایه مهر الهی خستگی‌های یک ساله را از جسم و روح بزداییم و در نسیم غفرانش شاداب‌تر از گذشته مهیای سفر بلند زندگی شویم.

چمدانی تازه را برای سفری یک‌ماهه ببندیم تا در عید عاشقان، آرام و آسوده از دستاوردهای این سفر بگوییم و بنویسیم.

چنین باد و التماس دعا.