یادمان نرود
فینالهای زندگی
آنها که اهل فوتبالند میدانند که این فینال به صورت رفت و برگشت برگزار شد. در بازی رفت، پرسپولیس 4 بر 2 پیروز شد و در بازی برگشت، ملوان با نتیجه یک بر صفر، تیم برتر میدان بود. یعنی ملوان در حالی که بازی آخر را در شهر خودش برد، در مجموع با نتیجه 4 بر 3 جام قهرمانی را در دستان یاران پرسپولیس دید.
وقتی آن نتیجه به دست آمد و بازی تمام شد، خیلی از طرفداران ملوان با افسوس میگفتند اگر در بازی رفت به جای 4 گل، 3 گل خورده بودیم، حالا ما قهرمان شده بودیم و از آن مهمتر به بازیهای آسیایی هم میرفتیم. من هم که همیشه فوتبال را مانند زندگی میدانستم و بر این عقیده بودم که میتوان وجوه تشابه زیادی میان این دو یافت، آن روز بر این نظر مصمم تر شدم.
آن روز فکر میکردم طرفداران ملوان درست میگویند، اگر این تیم فقط یک گل کمتر خورده بود به افتخار بزرگی دست مییافت، اما آن موقع این افسوس نتیجهای نداشت. درست مانند زندگی، همه ما در طول زندگی فرصتهایی داریم؛ فرصتهایی که گاه از آنها درست و بموقع استفاده میکنیم و برخی مواقع آنها را بسادگی از دست میدهیم. خیلی وقتها پس از آنکه فرصتهای زندگی را از دست میدهیم، متوجه میشویم این فرصتسوزیها چه اثراتی در زندگی ما داشتهاند. شاید شما هم بارها از آنها که سن و سالی را پشت سر گذاشتهاند، شنیدهاید که اگر به روزهای نوجوانی و جوانی برگردیم چهها میکنیم و چهها نمیکنیم.
خود ما هم اینگونه هستیم؛ شده وقتی با خودتان خلوت میکنید به خودتان بگویید چه خوب بود اگر آنجا، در آن موقعیت، وقتی در آن سن و سال بودم، آن کار را میکردم؟ حتما شده است؛ حتما ما هم از این افسوسها خوردهایم.
زندگی ما هم مانند فوتبال است؛ آغازی دارد و پایانی؛ گاهی هم وقت اضافهای داریم. در فاصله سوت آغاز زندگی تا دقیقه 90 آن، گلهایی میزنیم و گلهایی میخوریم. شاید زیاد خطا کنیم و کارت زردی هم بگیریم یا با بداخلاقیها اخراج هم داشته باشیم. یک وقتهایی خوشحالیم؛ گاهی هم ناراحتیم.
زمانی هم استرس داریم؛ نمیدانیم چه پیش میآید؛ آیا نتیجه آن همه تلاش را میبینیم یا ممکن است نتیجه را واگذار کنیم و دهها و صدها مانند اینها.
اما آنچه در مسابقه زندگی مهم است، استفاده از فرصتهاست. فرصتهایی که میآیند و زود میگذرند. فرصتهایی که منتظر ما نمیمانند. مانند فوتبال، مثل همان قانون نانوشته که اگر گل نزنی، گل میخوری!
پس یادمان نرود، فرصتهای گل زدن را از دست ندهیم.
یادمان نرود، همیشه داور زندگی برای ما وقت اضافه نمیگیرد.
یادمان نرود، اگر یک گل عقب بیفتیم، شاید یکی از فینالهای زندگی را ببازیم.
و این را هم یادمان نرود که تا دقیقه 90 زندگی باید امید داشت و تلاش کرد.
علی مهربان
گفت و گو
