حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
ابوت در ادامه بررسیهایش برآوردهایی در مورد ساخت، عملیاتی کردن و از رده خارج ساختن 15هزار رآکتور روی زمین، فاکتورهایی مانند مقدار زمین مورد نیاز برای این تعداد رآکتور زبالههای رادیواکتیو ایجاد شده، درصد حوادث، خطر ازدیاد سلاحهای اتمی، فراوانی اورانیوم و استخراج آن و فلزات نامتعارفی که برای ساخت خود رآکتور به کار میرود، انجام داد. صرفنظر از سوخت یک نیروگاه هستهای در بنای خود نیاز به فلزات خام زیادی دارد. برای استقرار یک رآکتور هستهای به جز توجه به ناحیه ممنوعه، محل غنیسازی، فرآوری کانها و زیرساختهای پشتیبان نیاز به 5/20 کیلومتر مربع زمین داریم. تصور کنید استقرار 15 هزار رآکتور هستهای با این تفاسیر یک چالش بسیار بزرگ بوجود میآورد.
هر نیروگاه اتمی در نتیجه شکست نوترونی باید پس از 40 تا 60 سال از رده خارج شود. هماکنون 6 تا 12 سال طول میکشد تا یک نیروگاه اتمی ساخته شود و حدود 20 سال طول میکشد تا یکنیروگاه کاملا از رده خارج شود. با یک محاسبه سرانگشتی میتوان دریافت که این میزان برای 15 هزار رآکتور، عددی خیالی به نظر میرسد. هرچه میزان رآکتورها زیاد شود احتمال سوانح هستهای هم بیشتر میشود، بهعلاوه با ازدیاد نیروگاههای هستهای و درنتیجه آن متخصصان هستهای، بیم گسترش سلاحهای هستهای در جهان افزایش مییابد. با توجه به میزان ذخایر موجود اورانیوم در جهان و تعداد رآکتورها تنها 80 سال دیگر ذخیره اورانیوم در کل جهان وجود دارد. چنانچه تعداد رآکتورها به 15 هزار افزایش یابد، این میزان اورانیوم در کمتر از 5 سال مصرف میشود.
scienceblog / ترجمه: آتنا حسنآبادی
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....