ونگر باید به‌جای آنچلوتی اخراج می‌شد

ونگر همیشه از داوری یا این‌که مهاجمانش توپ را زیاد به تیردروازه می‌زنند شکایت داشته اما او موضوع اصلی را هیچ‌وقت بیان نکرده است، این که در تیم او مهاجمی مثل دیدیه دروگبا یا وین رونی نبود که بتواند در لحظات حساس نتیجه بازی را برگرداند. اگر شما تمامی موقعیت‌هایتان را به مهاجمانی چون نیکلاس بنتنر یا مارون شاماخ بدهید و انتظار نتیجه‌گیری صددرصد داشته باشید سخت در اشتباهید. بنتنر در بیرمنگام در بهترین شرایط بود و شاماخ حتی زمانی که در بوردو بود هم به عنوان مهاجم اصلی بازی نمی‌کرد. توپ‌های آرسنال به این خاطر گل نمی‌شود که ونگر دوست ندارد جانشینی برای فن پرسی خوب و آماده‌اش داشته باشد. او دائما اشاره می‌کند پول کافی برای خرید بازیکن، موجود است اما نیازی به این کار نمی‌بیند. بهترین بازیکن او سس فابرگاس در استانه جدایی از تیم است چون دوست ندارد در تیمی بازی کند که موقعیت‌هایش در یک فصل دائما به خارج زده می‌شود، مکان دوم جدول را در عرض 3 هفته از دست می‌دهد و حالا باید برای گرفتن جایگاهی در لیگ قهرمانان در بازی‌های اینترتوتو حاضر شود.

فلسفه ونگر که زمانی برگ برنده او بود حالا به مانعی روانی برای پیشرفت باشگاه بدل شده است. او بخاطر نبود بودجه، بازیکن نمی‌خرد بلکه بخاطر این‌که بتواند چیزی را به هواداران و فوتبالدوستان اثبات کند دست به این کار می‌زند. فلسفه او فتح جام با دست خالی و بازیکنان جوان و کم تجربه است و متاسفانه چنین تفکری 6 سال باشگاه را بدون جام نگه داشته است. در ابتدای فصل آرسنال لورن کوشلنی را پس از یک فصل درخشان در لیگ فرانسه به خدمت گرفت تا در دفاع میانی کار کند و سباستین اسکیلاچی هم از ویا رئال آمد و ونگر هم تبلیغات زیادی روی شاماخ داشت تا به همه بگوید بازیکنی که انتظار داشتند، به خط حمله آرسنال آمده است، ولی درحالی که آرسنال همچنان رویایی فکر می‌کرد چلسی با ترکیب ثابتی از فصل قبل، بازی‌های خوبی انجام داد هر چند که میشاییل بالاک، بلتی و دکو را از دست داده بودند. درعوض رامیرز و یوسی بنایون به تیم اضافه شدند و آنچلوتی در ابتدای فصل نتایج رویایی گرفت.بازیکنان او با اعتماد به نفس فراوان حریفان را یکی پس از دیگری از پیش‌رو برمی‌داشتند واگر مصدومیت‌های لمپارد و دروگبا نبود تیم به روند بردهایش ادامه می‌داد ولی در ژانویه به جای این‌که به بازیکنان جوان آکادمی چلسی امید داشته باشد از آبراموویچ خواست تا بازیکنانی را به ترکیب تیم اضافه کند. دیوید لویس بازیکن جدید آنها در مرکز دفاعی، عالی کار کرد و حتی گل‌های حساسی هم برای تیمش به ثمر رساند. چلسی باز هم در دفاع، خوب کار می‌کرد و حتی زوج او و جان تری با نمانیا ویدیچ و پاتریس او را مقایسه می‌شد. تنها عاملی که مانع گلزنی‌های چلسی شد عدم هماهنگی فرناندو تورس تازه وارد با نیکلا انلکا و دروگبا بود ولی آنچلوتی از بابت خرید این بازیکن اصلا ناراضی نبود و سعی می‌کرد به او روحیه بدهد.

حضور او درعین حال روحیه‌ای مضاعف به دروگبا داد، اما ونگر که زمانی مربی تیم شکست‌ناپذیر آرسنال بود و به همین خاطر لقب پرفسور را به او داده بودند حالا نمی‌دانست با گزینه‌های بد ترانسفر تابستانی‌اش چه کند. فصل در حالی برای آرسنال تمام شد که تیم فاقد دروازه‌بانی قابل اتکا، زوج مطمئن دفاعی و حتی یک مهاجم تمام عیار بود. آنچلوتی از تمام داشته‌هایش بهترین استفاده را کرد اما ونگر تیمی که برای قهرمانی در 4 جام خودش را آماده می‌کرد، بدون حتی یک جام، به بازی‌های اینترتوتو در ماه آگوست فرستاد.