بازگشت جان اوبی‌میکل به دوران اوج

پیامد آن روند یک دوره بد و ضعیف طولانی برای چلسی بود که قریب به  16، 17 هفته به درازا انجامید و نتایج اغلب منفی و چندین شکست و تساوی‌هایی که فرق زیادی با باخت نداشت، چلسی را به کلی از صدر جدول که از نو به تسخیر منچستریونایتد درآمده بود، دور انداخت. آنگاه چلسی از اواسط اسفند 89 فرم بالنسبه خوبش را بازیافت و در فروردین 90 و نیمه اول اردیبهشت ماه تا حدی شبیه به دوران خوش خود شد، اینچنین بود که یاران جان تری و فرانک لمپارد توانستند عقب‌ماندگی 15 امتیازی خود از منچستر را به تدریج و تا قبل از نبرد رودرروی تعیین‌کننده با آنها در روز 18 اردیبهشت به 3 امتیاز کاهش دهند و اهمیت و تاثیرگذاری مسابقه آنها در چنان روزی را به اوج خود برسانند. خطر بالقوه‌ای که اگر آنچلوتی و شاگردانش قدری هدف‌گذاری‌های صحیح‌تر در کار خود داشتند و از اشتباهات‌شان می‌کاستند، کار را به چنان دیدار خطرناک و سنگین و احتمال نامعلومی نمی‌کشاندند.

دیداری که البته 1ـ2 به سود شیاطین سرخ تمام شد تا آنان قهرمانی خود را محرز کرده باشند.

جان اوبی میکل هافبک نیجریه‌ای و جوان و جنگنده چلسی نمونه و نماد روشن و مثال حاضر نوسانی است که در کار چلسی در این فصل رویت شده و دستاوردهای این تیم را در معرض خطراتی جدی قرار داده است و آنها را چندی پیش توسط منچستر یونایتد از صحنه جام قهرمانان اروپا به بیرون راند. میکل که 6 سال و اندی پیش در دل یک مجادله بزرگ بین چلسی و منچستر یونایتد برای تصاحب او سر از استمفورد بریج درآورد، فصل پیش نقشی مهم در پیروزی دوگانه چلسی در لیگ و جام حذفی انگلیس داشت، اما به‌رغم باقی ماندن در آرایش ثابت تیمش در شروع فصل جاری، همپا با بدترین نزول چلسی در لیگ طی 15 سال اخیر، توسط کارلتو از ترکیب ثابت خارج شد و فقط در دو سه ماه اخیر که نشانه‌های بازیابی در تیمش رویت شد و چلسی را قبل از رویارویی با منچستر صاحب 5 برد متوالی کرد، به ترکیب ثابت چلسی و به قلب حوادث بازگشت.

بازی بسیار مهم 18 اردیبهشت با منچستریونایتد دویست و یکمین مسابقه رسمی میکل برای چلسی محسوب می‌شد و او که می‌داند این چه دستاورد بزرگی است، برای حفظ و استمرار آن باید بسیار کوشا باشد. او در واپسین روزهای بهار 2011 می‌گوید: «جدا از رتبه‌ای که در پایان فصلی طولانی به دست می‌آوریم و مسائل مرتبط با آن، این که توانسته‌ام بعد از مدتی جایم را در ترکیب ثابت چلسی بازیابم، از نهایت اهمیت برخوردار است و باید برای حفظ و استمرار این وضعیت هر چه توان دارم رو کنم و از هیچ چیز غافل نمانم. اگر هنوز در چلسی حضور دارم، با هدف فتح جام‌ها و رسیدن به مدارجی بالاتر و طی کردن هر چه بیشتر چنین مسیری است. چیزی تا پایان فصل جاری نمانده است ولی اگر من جای پایم را در تیم محکم‌تر کنم دیری نخواهد پایید که تمرینات برای فصل تازه شروع خواهد شد و می‌توانم در آن زمان به آهنگ مثبت فعلی‌ام استمرار بخشم و در انتظار وقایع بعدی بنشینم و ببینم که چه رخ خواهد داد. مهم این است که تیم برنده بازی‌هایش باشد و در پایان فصل به جام‌های مورد نظرش برسد و من نیز در این راستا حرکت و تلاش خواهم کرد و به چیزی جز این نمی‌اندیشم».

آینده واقعا می‌‌تواند بسیار بهتر از امروز و گذشته نزدیک برای میکل 35 ساله باشد. او در شرایطی تبدیل به یکی از بهترین هافبک وسط‌های جهان طی سال‌های اخیر شده که اصولا پست تخصصی اولیه‌اش و مکانی که در تیم نروژی لین اسلو در آن درخشید و نظر چلسی را جلب کرد. پست سانتر فوروارد بود. این که آقای خاص پرتغالی در او چه دید که وی را از نوک حمله به هافبک میانی برد و به یکی از برترین‌های این پست بدل کرد، چیزی است که حتی خود میکل هم نمی‌داند. میکل فقط این را می‌‌داند که چه کارلو آنچلوتی در چلسی بماند و چه فرد دیگری جای این ایتالیایی 51 ساله را در استمفورد بریج بگیرد، وظایف او به هیچ‌وجه سبک‌تر و کمتر نخواهد.

احیای چلسی در 2، 3 ماه پایانی فصل بعد از اوقات اسفبار تیم در ماه‌های آبان تا اسفند 89 مساله‌ای است که به یاران دروگبا و انلکا برای توفیق در چالش‌های بعدی تیم امید می‌بخشد و با این که معدل سنی تیم به شکلی محسوس و نگران‌کننده بالا رفته و اقدامی اساسی برای رفع این کاستی و جوان‌سازی چلسی صورت نپذیرفته، اما بعید است فصل بعدی از فصلی که به پایانش رسیده‌ایم، برای این تیم بدتر و کم حاصل‌تر باشد.

تایمز / مترجم: وصال روحانی