نامه مجازی هفته
همینها هستند که...
مثل دوستی که همیشه موقع دست دادن و خداحافظی، قبل از رها کردن دست، با نوک انگشتهایش به دستهایت یک فشار کوچک میدهد... چیزی شبیه یک بوسه!
مثل آن راننده تاکسیای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی، بلند میگوید: روز خوبی داشته باشی.
آدمهایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان میشوی، دستپاچه رو بر نمیگردانند، لبخند میزنند و نگاهت میکنند.آدمهایی که حواسشان به بچههای خسته توی مترو هست، به آنها جا میدهند و گاهی بغلشان میکنند.
دوستهایی که بدون مناسبت کادو میخرند، مثلا میگویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود یا گاهی دفتریادداشتی، نشان کتابی پیکسلی و....
آدمهایی که از سر چهارراه نرگس نوبرانه میخرند و با گل خانه میروند.آدمهایی که پیامکهای آخر شب یادشان نمیرود و گاهی قبل از خواب به دوستانشان یادآوری میکنند که چقدر عزیزند، آدمهای پیامکهای پرمهر بیبهانه، حتی اگر با آنها بدخلقی و بیحوصلگی کرده باشی.
آدمهایی که هر چند وقت یک بار ایمیل پرمحبتی میزنند که مثلا تو را میخوانم و بعد از هر یادداشت غمگینی، خطهایی مینویسند که یعنی هستند کسانی که غم هیچ کس را تاب نمیآورند. آدمهایی که حواسشان به گربهها هست، به پرندهها هست. آدمهایی که اگر توی کلاس تازهوارد باشی، زود صندلی کنارشان را با لبخند تعارف میکنند که غریبگی نکنی.آدمهایی که خنده را از دنیا دریغ نمیکنند، توی پیادهرو بستنی چوبی لیس میزنند و روی جدول لیلی میکنند. همینها هستند که دنیا را جای بهتری میکنند برای زندگی کردن.
گفت و گو
