پُستخانه

علیرضا ماهری: آروم و قرار نداری، می‌کنی به‌پا قیامت/ افتاده روی سرِ ما، سایة شوم مصیبت/ خشکیده توی صدامون، واژه‌ای به اسم تکرار/ اینه بیراهة بدیُمن می‌رسه به مرز انکار/ می‌شکفه توی دل تو گل هرز کینه من/ می‌زنی نامهربونم دست رد به سینه من/ انگاری که این مصیبت فرصت جبران نمی‌خواد/ می‌گی راحت از جدایی تو عقیده‌ت هستی آزاد!/ می‌دونم خبر نداری بازیِ بُرده رو باختی/ از بهشتمون گذشتی با جهنمی که ساختی/ همه چی خراب شد و رفت کلبة عشق روی آبه/ بعد از این ترانة سرد وعده ما توی خوابه/ پشت میکروفن رو صحنه می‌گم از عشق تو سیرم/ این تراژدی تمومه از تو فاصله می‌گیرم.

بدون نام: اگه من با دوستای کلاسم پای تخته‌سیاه بشینیم و [روی تخته هم] نظرم رو درباره صفحه بروبچه‌ها، تو (ببخشید که می‌گم تو)، یا چاردیواری بنویسم و برات بفرستم چاپش می‌کنی؟ یعنی یه چیزی که برامون بشه یادگاری؟ آخه آخرین روزهای دوره دبیرستانه، تعداد زیادی از دوستای کلاسمونم طرفدار و خواننده بروبچن، می‌خوایم یه یادگاری خوب داشته باشیم همزمان هم از خودمون هم از دوران مدرسه هم از چاردیواری و بروبچ [...].

زهرا تعلیمیان از بندر آستارا: دنیا پر از فریب و نیرنگ است. در هر طرف هزار غم می‌بینم. چون تو را در کنارم نمی‌بینم. سکوت را بشکن با یک حرف عاشقانه، با یک نگاه دل‌انگیز. ای ستاره شبهای من، ای قاصدک من، ای آرزوی من. یادت هست؟ شبی که دل را به آیینه
سپردم؟ [...]

سعید از سنقر و کلیایی: تا حالا یه کاج رو بعد [از] بارون بو کردید؟ می‌دونید چه بوی ترشی فوق‌العاده‌ای داره؟ شده برای یک بار به این فکر کنین که چرا همکلاسیتون جرات نمی‌کنه بره پای تخته و به سوال استاد جواب بده؟ تا حالا شده از بارون با دلتون استقبال کنین نه با چتر؟ [...] شده یه بار سکوت رو قورت بدی و اون رو برای گوشات هجی کنی؟

سید رضا تولایی‌زاده: هوا تیره و تار/ زمین مات و پریشان/ و آسمان آنچه داشت/ پر ز آه و ناله بود/ همه چشم به خانه‌ای/ خانه‌ای ماتمزده/ ویران شده/ بی‌مادر/ با دری که سوخته بود/ ضجه‌های کودکان/ عرش را می‌لرزاند/ چشمها غرق به خون/ دلشان آشفته/ لبشان بی‌فریاد/ کامشان خشکیده بود/ مردی هم در گوشه‌ای/ تکیه بر دیوار داشت/ اشک می‌ریخت/ از غم هجران یار/ در دلش داد می‌زد/ آه از آن شب، آه از آن شب/ جان او می‌رفت و او جا مانده بود[...].