ژاوی : دوست داشتم در منچستریونایتد بازی کنم

اما در قدیم طرفدار جان بارنز، کریس وادل و مت لی تیسیه بودم و با این‌که سبک بازی شان فرق داشت در یونایتد از زوج روی کین و پل اینس خوشم می‌آمد و اگر قرار بود به انگلستان بروم دوست دارم در منچستریونایتد بازی کنم.»

البته ژاوی احترام خاصی برای پل اسکولز قائل هست و می‌گوید:«در 20،15 سال اخیر بهترین هافبک وسط و کاملترین آنها پل اسکولز بوده. من با ژابی آلونسو در مورد او صحبت کرده‌ام. اسکولز همه خصوصیات یک بازیکن بزرگ را داراست و می‌تواند پاس‌های خوبی بدهد، گلزنی کند و هرگز از توپ جدا نمی‌شود. شاید اگر او در اسپانیا بود ارزش بیشتری برایش قائل بودند.» ژاوی در 30 سالگی قهرمان جام جهانی شد، در حالی که یک سال بیشتر از زمان خداحافظی اسکولز از بازی‌های ملی به خاطر نادیده گرفته‌شدن توسط اسون گوران اریکسون نگذشته بود. براستی چرا باید پاسورهای خوب که در اسپانیا ارزش زیادی دارند در انگلستان جدی گرفته نشوند؟ ژاوی علت ماجرا را تفاوت بین فوتبال انگلستان و اسپانیا می‌داند و می‌گوید: اگر در لیورپول تیم حریف توپ را به محوطه جریمه ارسال کند و کاراگر توپ را به بیرون بزند همه او را تشویق می‌کنند، اما در نیوکمپ کسی برای این کار شما را تشویق نمی‌کند. فرهنگ‌های مختلف، سبک‌های مختلف بازی را تشویق می‌کنند و در انگلستان اگر تیم یا بازیکنی توپ را بیش ازحد نگه دارد هو می‌شود اما در اسپانیا از این کار لذت می‌برند.

البته در انگلستان هم سبک بازی عوض شده است. قبلا رسم بود که شماره 9 انگلستان کراوچ یا هسکی در محوطه جریمه حریف می‌ایستاد و جان تری یا کاراگر توپ بلندی برای او ارسال می‌کرد و بازیسازی در میانه زمین انجام نمی‌شد. من نمی‌خواهم بگویم که این بازیکنان ضعیف هستند و من بازی جان تری و کاراگر را دوست دارم، اما ما نیز در بارسا «کارلوس پویول» را داریم که گرچه بهترین بازیکن زمین نیست اما مدافع بزرگی است. تری و کاراگر هم مثل پویول برای هر تیمی ضروری هستند اما آنها باید با تیم هماهنگ شوند نه این‌که تیم با آنها هماهنگ باشد. انگلستان باید بازیکنان تکنیکی بیشتری داشته باشد که برای پاس دادن سربالا عمل کنند.

هر زمان که انگلستان در بازی‌های جام جهانی ناموفق بوده راه‌حل «مهارت بر قدرت مقدم است» مطرح شده اما ژاوی راه‌حل‌های رادیکال را برای این مشکل پیشنهاد می‌کند:«شما باید بازیکنانی را از سنین خیلی پایین آموزش دهید، همان‌طور که بارسا این کار را می‌کند. سایر تیم‌ها به دنبال بازیکنان قد بلند و قوی هستند و الان در کاتالانیا تیم‌های زیر 10 سالی هستند که می‌توانند با اختلاف تیم زیر 10 سال بارسا را شکست دهند، اما از تیم زیر 10 سال بارسا چند سال بعد 3 بازیکن به لالیگا می‌رود و اما از آن تیم‌ها هیچ بازیکنی به دسته سوم هم معرفی نمی‌شود، چون تفکر این تیم‌ها نتیجه‌گیری سریع است اما در بارسا بازیکنان خلاق تربیت می‌شوند. اگر بازیکنی بتواند سربالا باشد و یکضرب پاس درست بدهد، می‌تواند در بارسا تمرین کند.

تماشای آرسنال درست مثل تماشای بارسا است اما آرسنال هر بازیکنی را که در سیستم آموزشی دیگری هم تربیت شده می‌پذیرد ولی در بارسا ما بازیکنانی را داریم که 10 یا 12 سال آموزش دیده‌اند و تفاوت از اینجا ناشی می‌شود.»

هفته نامه دیلی میل / مترجم: امیررضا نوری‌زاده