خشم خانوادگی یا فساد اخلاقی

چاره را در قتل دیدم

هرچند قضات و نماینده دادستان تهران می‌گویند که میلاد واقعیت را نمی‌گوید، اما او خودش همچنان بر انگیزه‌اش از قتل تاکید دارد و می‌گوید که اگر خواهرش به فساد کشیده نشده بود چنین کاری نمی‌کرد.

چند سال بود که ژاله را ندیده بودی؟

سال‌های زیادی بود. از وقتی که به تهران آمد، ما همدیگر را ندیدیم. چند سال بعد من هم از خانه دور شدم و با قبولی در کنکور به شهر دیگری رفتم و 4 سال در آنجا درس خواندم. ما تلفنی با هم در ارتباط بودیم.

اوایل نمی‌دانستیم. او می‌گفت که به انگلستان رفته که البته ماموریت کاری بوده، بعدا من فهمیدم که برای عمل تغییر جنسیت به انگلستان رفته است. او در این مدت موضوع را از خانواده مخفی کرده بود. البته من می‌دانستم.

من و ژاله خیلی به هم نزدیک بودیم، او همه چیز را به من می‌گفت. ما خیلی تلفنی با هم صحبت می‌کردیم.

زمانی که ژاله از خانه پدری بیرون آمد پسر بود و با اسم پسرانه هم زندگی می‌کرد. بعد از این‌که عمل کرد دیگر به خانه پدرم رفت و آمد نکرد. البته در این مدت 2 بار آمد و هر 2 بار هم لباس پسرانه پوشیده بود. به همین خاطر هم خانواده‌ام متوجه نشده بودند که ماجرا چیست.

تا زمان مرگ ژاله آنها متوجه نشده بودند.

نمی‌دانم، شاید از او می‌خواستند که دیگر نیاید، شاید هم قبول می‌کردند. نمی‌دانم چه بگویم. به هر حال ژاله دوست نداشت که خانواده‌ام چیزی بدانند.

8 سال از دوری ما گذشته بود و ما همدیگر را ندیده بودیم. یک روز به طور اتفاقی به من گفت که می‌توانم به تهران بروم و با او زندگی کنم. او می‌گفت برای من شغل خوبی در یک شرکت پیدا کرده است، به همین دلیل هم به تهران آمدم. کاری که برایم پیدا کرده بود واقعا خوب بود. وقتی از او سوال کردم این کار را از کجا پیدا کرده است، گفت از آگهی روزنامه ولی دروغ می‌گفت و در نهایت متوجه شدم که او از طریق پسر مورد علاقه‌اش این شغل را برای من پیدا کرده است.

آن را هم پسر مورد علاقه خواهرم پرداخته بود. آنها همدیگر را خیلی دوست داشتند و خواهرم می‌گفت که می‌خواهد با او ازدواج کند، اما این امکان نداشت.

چون او نمی‌توانست بچه‌دار شود و زندگی آنها عاقبتی نداشت، به همین خاطر هم نمی‌توانستند با هم ازدواج کنند.

او دچار فساد اخلاقی شده بود و نمی‌توانست مثل یک فرد عادی زندگی کند، آنقدر اذیت کرد و خواسته‌های نامشروع داشت که من مجبور شدم او را بکشم.

چند بار خواستم بروم، اما مرتب از من عذرخواهی می‌کرد و مثل قبل می‌شد، چند ساعت که می‌گذشت دوباره بد حال می‌شد.

قسم می‌خورم که این‌طور نبوده است. او مرتب رفتارهای زشت از خودش نشان می‌داد و دوباره عادی می‌شد.

من هم تصمیم داشتم که خانه او را ترک کنم، اما در لحظه حادثه بشدت عصبی شده بودم، نمی‌دانستم که چه می‌کنم، می‌خواستم خودم را هم بکشم. حتی چند ضربه هم به دستم زدم و خون آمد، اما پشیمان شدم.

بله این‌طور است، اما من خودم فکر می‌کردم این ضربات می‌تواند باعث مرگم شود.

نه این‌طور نیست. آنها خیلی آسیب دیدند، اما من را بخشیدند. مادرم هنوز تحت تاثیر این ماجراست، آنها چاره‌ای بجز بخشش نداشتند. من هم فرزندشان بودم و اگر قصاص می‌شدم غمشان چندین برابر می‌شد.