من پیر نشده ام

فرانک دی بوئر از هر موضوعی که صحبت کند آن را ناخودآگاه به فوتبال می کشاند. وی که خود را عاشق فوتبال می داند به رغم سالها حضور در سطح اول فوتبال اروپا و جهان ، هنوز از صحبت کردن درباره فوتبال سیر نشده است

کد خبر: ۳۹۸۱۸

و هرگاه درخصوص فوتبال و خاطرات خوبش از این ورزش صحبت می کند، چشمانش درخششی خاص می یابد؛ اما به هر حال او درباره موضوعات دیگر مورد علاقه اش هم با جدیت حرف می زند؛ مثلا خانواده اش و تاثیری که آنها بر عملکرد و تصمیم گیری های وی می گذارند.
فرانک دی بوئر امیدوار است امسال بتواند در اسکاتلند بماند: «من 3 فرزند دارم. اگر امسال هم قرار شد به کشور دیگری برویم آنها برای چهارمین سال متوالی مجبور خواهند شد به مدارس جدید در کشوری جدید (!) بروند.
آنها در سالهای گذشته در بارسلونا، استانبول و گلاسکو به مدرسه رفته اند و حالا امیدوارند ما همین جا ساکن شویم ؛ البته دختر بزرگم مشکلی از این نظر ندارد، او هرجا که برود در عرض 5 دقیقه با بقیه بچه ها دوست می شود و دوستان زیادی پیدا می کند.
فرزند کوچکم که 4 ساله است هم زیاد متوجه این مسائل نمی شود، اما نگرانی من فرزند وسطی ام است. جکی با خواهر بزرگترش خیلی متفاوت است.
او آرام است و بسیار دیر با دیگر بچه ها ارتباط برقرار می کند. وقتی ترکیه بودیم او دوستی پیدا نکرد و تمام مدت را در خانه و مقابل تلویزیون می گذراند. اولین روزی را که قرار بود در استانبول به مدرسه برود هرگز فراموش نمی کنم.
با تمام قدرتش به من چسبیده بود و گریه می کرد. نمی خواست به مدرسه برود. خب مشخص است هر بار که به کشور جدیدی برویم همین وضعیت برای او تکرار می شود.»
آینده این بازیکن 33 ساله اواخر این ماه ، زمانی که او و آلکس مک لیش ، سرمربی رنجرز بر سر میز مذاکره بنشینند، مشخص خواهد شد.
دی بوئر، ژانویه 2004 با یک قرارداد کوتاه مدت به گلاسکو آمد؛ اما حالا به نظر می رسد دوست دارد در ایبروکس بماند و جالب این که مسائل مالی در این میان نقش مهمی ایفا نمی کنند.
در واقع دی بوئر به نقطه ای از زندگی حرفه ای خود رسیده است که دیگر درآمد برایش اولین و مهمترین عامل نیست. شایع شده است که دستمزد هفتگی او در اسکاتلند بین 2 تا 4 هزار پوند است که رقم بالایی محسوب نمی شود؛ اما از وضعیت فعلی خود راضی است.
فرانک آنقدر باتجربه است که براحتی با فشارهای روحی روانی فوتبال در اسکاتلند کنار بیاید: «در 17 سال گذشته به این زندگی عادت کرده ام. 17 سال است که من هر سال در تیمی بازی کرده ام که مدعی قهرمانی بوده است.
اگر در آژاکس ، بارسلونا و گالاتاسرای بازی کرده باشی به این فشارهای روانی عادت می کنی. در اسکاتلند رقابت سخت است و فشار زیادی به بازیکنان وارد می شود؛ اما من به این مسائل عادت دارم...
هدف من این است که به بازی کردن در سطح اول فوتبال ادامه بدهم ، دیگر پول برایم مهم نیست».
با پیوستن به رنجرز، فرانک مجددا کنار برادرش رونالد قرار گرفت ؛ اما در واقع این مساله هدف او از پیوستن به رنجرز نبود.
فرانک می خواست در تیمی در سطح اول اروپا جایی ثابت داشته باشد تا بتواند با بازی کردن به صورت ثابت جای خود را در ترکیب تیم هلند برای مسابقه های یورو 2004حفظ کند.
فرانک که 109 بازی ملی در کارنامه اش دارد فعلا به خداحافظی از تیم ملی فکر نمی کند؛ البته او متذکر می شود در صورتی که هلند عنوانی در یورو 2004 به دست بیاورد شاید با مدالی در گردن از تیم ملی خداحافظی کند.
پس از آن است که می تواند روی فوتبال باشگاهی تمرکز کند، اما کدام باشگاه؛ رونالد که 10 دقیقه از فرانک بزرگتر است پیشتر اعلام کرده است که تابستان امسال پس از 4 سال ، اسکاتلند را یا به مقصد قطر یا به قصد بازنشستگی از فوتبال ترک خواهد کرد.
اما فرانک هنوز به بازنشستگی فکر نمی کند: «دلم می خواهد در اسکاتلند بمانم. دوست دارم برای 2 سال دیگر در سطح اول فوتبال بازی کنم. هم از لحاظ بدنی و هم از لحاظ روحی آمادگی حضور در این سطح را دارم و مطمئنم که تجربه ام می تواند بسیار تاثیر بگذارد.
من بازیخوانی خوبی دارم و می توانم به بازیکنان تیم اعتماد به نفس بدهم. تمام این عوامل باعث می شود همچنان فوتبال بازی کنم.»
در حالی که آلکس مک لیش ، برنامه جوان سازی برای تیمش در نظر گرفته و چند نفر از جوانان مستعد اسکاتلند را به تیمش جذب کرده است ، تجربه فرانک دی بوئر می تواند کمک زیادی به وی بکند؛ البته حضور ماروین اندروز، جوانی که مدافع میانی آینده تیم ملی اسکاتلند به شمار می آید، می تواند جا را برای فرانک تنگ کند؛ اما فرانک در این سالها یاد گرفته است که از رقابت نترسد.
«بازی کردن برای رنجرز حس خوبی به انسان می دهد، من این تیم را دوست دارم و با تماشاگران تیم هم ارتباط خوبی دارم. گلاسکو هم به نظر من جای خوبی برای زندگی است. پس دلیلی ندارد که به فکر ترک اینجا باشم.»
فرانک دی بوئر برای تماشاگران رنجرز ارزش خاصی قائل است. او می گوید:
«تماشاگران بارسلونا و آژاکس با این تصور که ما در هر بازی 2 بر صفر یا 3 بر صفر پیروز می شویم به استادیوم می آمدند و اگر تیم ما در 15 دقیقه اول بازی ، گلی به ثمر نمی رساند هو کردن ها آغاز می شد؛ اما تماشاگران رنجرز این گونه نیستند. آنها صبورتر هستند.»
فرانک دی بوئر درباره رقابت سخت رنجرز و سلتیک و تمام دشمنی های طولانی مدت 2 تیم و طرفدارانشان چیزی نمی گوید، فقط می گوید: «شانس عامل مهمی در فوتبال است.
رنجرز در این فصل هیچ گاه نتوانست تمام بازیکنان خود را در یک مقطع کنار هم داشته باشد. آسیب دیدگی های هر هفته چند بازیکن تیم ما را روی نیمکت می نشاند. رنجرز امسال حتی یک آسیب دیده جدی نداشت ؛ اما ما در طول فصل ، مایکل آرته تا، شوتا آرولادزه و رونالد را برای مدتی طولانی در اختیار نداشتیم...
اگر هنریک لارسن مصدوم می شد و تنها چند هفته نمی توانست بازی کند به طور قطع وضعیت سلتیک بسیار فرق می کرد. ما تنها بدشانس بودیم ، همین...»
رابطه فرانک دی بوئر و مربی اش در رنجرز بسیار خوب است. او می گوید: «پیش از آمدن به گلاسکو از رونالد درباره وضعیت مربی پرسیدم. او به من گفت که مک لیش ، مربی بسیار خوبی است که بسیار عالی تمرین می دهد و امکانات باشگاه هم مناسب است ؛ حالا متوجه می شوم که او درست گفته است.»
فرانک برخلاف رونالد در چند سال اخیر هیچ گاه آسیب دیدگی جدی نداشته و شاید به همین دلیل است که فعلا به خداحافظی از چمن سبز فکر نمی کند: «اصلا احساس نمی کنم که 33 ساله ام. فکر می کنم شیوه بازی ام مرا جوان تر نشان می دهد.
برخی که از من انتقاد می کنند، معتقدند تلاش زیادی در میدان نمی کنم ؛ اما طرز فکر من این است که حالا به نقطه ای رسیده ام که می توانم با تجربه ام و فکرم ، توپ را از حریف بگیرم ، نه با تکل هایی که ممکن است باعث آسیب دیدگی من و دیگران بشود.
جدی فوتبال بازی کردن با خشن بازی کردن متفاوت است. من هرگاه که در میدان باشم با تمام قدرت و انرژی ام بازی می کنم...»