در جستجوی پاسخی برای یک پرسش

پس از زلزله‌ای با شدت 9 ریشتر، ژاپن با خسارات جانی و مالی فراوانی مواجه شد؛ افراد بسیاری کشته شدند و بی‌خانمانی، زیر آوار ماندن مرده‌ها و زنده ها، کمبود مواد غذایی و امکانات امدادی در روزهای اولیه و... از جمله وقایعی بود که همانند زلزله‌هایی که در دیگر کشورها روی داد، در ژاپن هم روی داداما مردم این کشور به‌رغم این مصیبت، دست تعدی به سوی غارت اموال دیگران دراز نکردند و بار دیگر از خود فرهنگی متفاوت را نشان دادند؛ فرهنگی که متفاوت از سایر کشورهایی است که دچار حوادثی مشابه شدند. مثلا برخلاف آنچه در هائیتی شکل گرفت، هیچ تعدی و تجاوزی به جان و مال مردم دیده نشد. این در حالی بود که طبق گزارش رسانه‌ها، کمبود مواد غذایی و آب سالم کاملا مشهود بود و شاید طبیعی باشد که بازماندگان برای بقای خود، به فروشگاه‌ها هجوم ببرند. اما این اتفاق نه تنها نیفتاد بلکه بنابر گزارش یکی از خبرنگاران روزنامه تلگراف، «مغازه‌های ژاپنی پس از بحران ایجاد شده، قیمت کالاهای خود را کاهش دادند؛ خودرو‌های حمل کالا درمناطق مصیبت زده می‌چرخیدند و بین مردم نوشیدنی‌های مجانی توزیع می‌کردند». علاوه بر آن، اموال قیمتی خانه‌های ویران شده نیز محفوظ ماند و همه اینها باعث شد تا خیلی‌ها با دیدن این صحنه‌ها عمیقا متعجب شوند. براستی چه چیزی در بروز این اتفاق نقش داشته است؟ آموزه‌های دینی که خبرنگار سی.ان.ان هم آن را جزو یکی از گزینه‌ها مطرح می‌کند یا تربیت اخلاقی؟ همدلی مردم ژاپن که تبدیل به امری درونی شده یا اعتماد ژاپنی‌ها به امدادرسانی دستگاه‌های مسوول کشورشان در اسرع وقت؟ شاید هم مجموعه‌ای از این عوامل. پاسخ شما به این پرسش چیست؟