محیط ترسناک نیست

به عنوان مثال ممکن است از رانندگی، عبور از روی پل یا حضور در یک مرکز خرید بترسید. در واقع شما از واکنش خود نسبت به این موقعیت‌ها که همان هراس است واهمه دارید. این ترس شما را آزار می‌دهد و مانع خارج شدنتان از خانه می‌شود. اگرچه علت اصلی این اختلال ناشناخته است، اما ممکن است تجربیات ناگوار قبلی در به وجود آمدن آن نقش داشته باشند. این اختلال معمولا در فاصله نوجوانی تا اواسط دهه سوم زندگی بروز می‌کند و 2 تا 4 برابر بیشتر از مردان در خانم‌ها دیده می‌شود. این افراد با حضور در موقعیتی که از آن واهمه دارند، دچار علائمی چون تپش قلب، تعریق، لرز، تنگی نفس یا احساس خفگی، درد قفسه سینه، تهوع یا اسهال، ترس از دیوانگی یا مرگ و بی‌حسی می‌شوند. این علائم به طور ناگهانی ظاهر و ظرف 10 دقیقه تشدید می‌شوند.

بسیاری از این افراد به روانپزشک مراجعه نمی‌کنند و سعی می‌کنند با مصرف دارو به طور خودسرانه بیماری را سرکوب کنند. بدون درمان مناسب این بیماری برای سال‌ها و گاه تا پایان عمر باقی می‌ماند. البته مصرف داروها بدون مشورت با پزشک به هیچ وجه توصیه نمی‌شود، چراکه مصرف خودسرانه داروها می‌تواند وضعیت موجود را بدتر کند. علاوه بر داروهایی که توسط پزشک تجویز می‌شود راه‌هایی وجود دارد که با انجام آنها می‌توانید به درمان خود کمک بیشتری بکنید. به عنوان مثال سعی کنید در مورد مشکل خود با پزشک صحبت کنید و اگر دارویی مصرف می‌کنید آن را با وی در میان بگذارید. همچنین در ابتدا برای حضور در موقعیت‌هایی که از آن واهمه دارید از یکی از اطرافیان بخواهید تا در کنار شما حضور داشته باشد. این کار باعث کم شدن اضطراب شما خواهد شد. از کافئین و مصرف مواد ناشناخته دوری کنید و سعی کنید، رژیم غذایی سالمی داشته باشید. روزی حداقل 20 دقیقه ورزش کنید و شب‌ها بین 7 تا 9 ساعت بخوابید. از روش‌های آرام‌سازی مانند یوگا نیز می‌توانید استفاده کنید.