پُستخانه

ستاره دنباله‌دار: تو هستی! آب هست، خاک هست، هوا هست، قلم هست، ورق‌پاره‌ها هستند! تو نیستی! آب هست، خاک هست، هوا هست، قلم هست، ورق‌پاره‌ها اما در حسرت بوسیدن واژه‌هایت اندوهگینند.

بدون نام: ...فکر کردن به تو شده کار من، حتی کار من در بیکاری هم شده فکر کردن به تو. همیشه اما قسمتی از تو معماست و هیچ‌گاه اوقات فراغتم را پر نمی‌کنی. گویی تو بی‌انتهایی (دو تا پیشنهاد هم داشتم: اولاً این‌که کنار این نوشته، عکس مجسمة متفکر را بزنید. گفتم پیشنهاد، حالا نیای بگی: اوا مااااادر! می‌ترسم سردیت کنه، هم نوشته‌ت چاپ شه، هم عکسی که گفتی! می‌دونی؟ آخه بعضی عکسها زیاد با نوشته مرتبط نیست. دوماً توی هر شماره یه دلنوشتة کوتاه از خودتون چاپ کنید ببینیم چند مرده حلاجی؟!)

بهار نارنج: من خودم، رشته‌م انسانی بوده و عروضم اکسلنت اکسلنت. فکر نمی‌کردم بچاپیش تو صفحه. مرسی. مرامت منو کشته.

نهال عشق: یه سوال داشتم ازت. یه مطلب از خودت دربارة شب یلدا چاپ کردی، خیلی خوب بود. می‌خواستم بگم چند وقت وایسادی توی صف بروبچ تا مطلب خودت رو چاپیدی؟...

سعیده از همدان: نمی‌دانم چگونه است که محبت بی‌دریغ دیگران آن‌قدر مرا خوشحال نکرد که کوچکترین محبت همسرم. نمی‌دانم، یا قلب من [از] سنگ است یا محبت دیگران مصنوعی.

مرهم: کوه و سنجاب با هم نزاع می‌کردند. کوه به سنجاب گفت: «تو یه کوچولوی مغروری» سنجاب پاسخ داد: «تردیدی نیست که تو خیلی بزرگی... اما فکر نمی‌کنم مقام و موقعیت من مایة شرمندگی‌ام باشد. البته من به بزرگی تو نیستم اما... اگر من نمی‌توانم جنگلها را روی خود حمل کنم، تو هم نمی‌توانی یک فندق را بشکنی»! (چرا صفحة بروبچ فقط یکیه؟ یکی یه جواب قانع‌کننده بده! اعصاب ندارم الآن!)

محمد حسین محرمی: ...ممنونم که شعرم رو چاپ کردین و خیلی بیشتر ممنونم که ایراد کارم رو گفتید (کاش سانسورش نمی‌کردی پاسخگوی عزیز) البته من دنبال این بودم که حرف دلم رو بزنم و زیاد به مسائل تخصصیش توجه نکردم... یکی دیگه از نوشته‌های قدیمیم رو براتون می‌فرستم: من مورد نفرت قرار می‌گیرم، چون ساده می‌اندیشم. من مورد تمسخر قرار می‌گیرم چون راههای ساده زیستن را دوست دارم. من کنار گذاشته می‌شوم چون انتخابهای ساده و سهل من، با روشهای مشکلشان سازگار نیست. مرا بی‌عرضه می‌دانند چون ساده‌ترین راه را برای حل مشکلها پیشنهاد می‌دهم. به من می‌گویند نمی‌فهمی چون بدعتها و گره‌های متعصبانة زندگیِ عادت‌وارشان را بسادگی زیر سوال می‌برم...

فائزه اقبالیه از دامغان: ...مادر املا می‌گفت: بابا نان داد. یادش آمد که پدر، نه آب داد و نه نان. رهایش کرد زود. پیچید در گوشش لالاییِ مادر؛ پشت چرخ خیاطی: می‌رسد فرداهایی که سخت می‌خندی به غمهای امروزت. دیو یأس قسم خورده بخورَد کودکان ضعیف. پس قوی باش عزیزکم، نه درمانده...

دختری از گل یاس: نمی‌دانم زندگی چیست؟ اگر زندگی شکستن سکوت است، سالهاست که من سکوت را شکسته‌ام. اگر زندگی خروش جویبار است، سالهاست که من در چشمة جوشان جوشیده‌ام؛ اما این نکته را فراموش نمی‌کنم که زندگی بیوفاست و به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم.

بدون نام: [می‌خوام] یه نصیحت به بچه‌ها کنم. این‌که هیچ وقت وقتشون رو روی چیزی که بهش علاقه ندارن، تلف نکنن. مثلا 4 سال نرن دانشگاه و رشته‌ای رو بخونن که هیچ علاقه‌ای بهش ندارن و بعد بفهمن که ای‌وای، من به [هنر و] موسیقی علاقه داشتم و الان دارم بین هزار تا فرمول ریاضی دست و پا می‌زنم. وقتی به این نتیجه می‌رسن که دیگه خیلی دیر شده و اونا می‌تونستن از بهترین لحظات زندگیشون بیشترین استفاده رو ببرن.

زهرا- ن: ...یه شعر برات می‌نویسم که برای تولدت گفته‌م... تقدیم با احترام: «آرزو دارم برایت شاد بودن را/ از تمام غصه‌ها آزاد بودن را/ آرزو دارم برایت یک جهان خورشید/ لحظه‌لحظه روزهایت، مملو از امید/ کهکشان آرزوهایت پُر از فانوس/ آبیِ رؤیای تو، همرنگ اقیانوس/ بال و پرهای خیالت، جنس ابریشم/ اشکهای اشتیاقت پاک، چون شبنم/ روح و جسمت سرفراز و سالم و سرحال/ قلب و ذهنت همچنان بالنده و فعال/ بوم نقاشی دنیایت، هزاران رنگ/ خانه‌های آبرنگت ساده و خوشرنگ/ ...سالهای پیش رویت غرق در مستی/ بهترینها ارمغانت، هر کجا هستی/ آخرین برگ از درخت بهمن است اینک/ همصدای ناشناسم، روز میلادت مبارک».