جای خالی تدبیر

علی کفاشیان با وجود همه انتقادهایی که نسبت به مدیریت او در فدراسیون فوتبال صورت گرفته و می‌گیرد، هنوز نخواسته است به صورت جدی پیگیر امور این رشته بوده و سیاستی واحد را در جهت برون‌رفت از وضعیت فعلی مورد توجه قرار دهد. او فکر می‌کند همچنان می‌تواند با افکار عمومی بازی کند و برای خود مقبولیت بخرد. این در شرایطی است که به دنبال شکست تیم ملی در جام ملت‌های آسیا در قطر، روند انتقادها نسبت به مدیریت ضعیف او در بین کارشناسان و اصحاب فن بالا گرفت و انتظار می‌رفت که وی در اندک فرصت باقی‌مانده از دوره مدیریت خود در فدراسیون، با درس گرفتن از گذشته به وظیفه اصلی‌اش در قبال توسعه فوتبال ایران عمل کند. اگرچه در این عرصه روند استخدام مربی خارجی می‌توانست تا حدود زیادی از حجم فشارها به کفاشیان کاسته و نظرها را معطوف این قضیه کند؛ اما به دلیل عدم توافق فدراسیون با کارلوس کرش پرتغالی، علی کفاشیان دوباره وارد فاز تازه‌ای از بازی با افکار عمومی شده است تا کسی نیز چندان روی اظهارنظرها و قول‌های او حساب باز نکند.

از هنرهای علی کفاشیان همین بس که در طول یک‌روز می‌تواند جلوی دوربین شبکه‌های مختلف تلویزیونی حاضر شده و هر بار نیز حرفی را بزند که متناقض با صحبت قبلی ‌اوست. او یک جا اعلام می‌کند که فدراسیون از روند استخدام مربی خارجی دست کشیده و می‌خواهد از وجود مربیان داخلی در راس تیم‌های ملی و امید بهره جوید؛ اما در فاصله چند ساعت بعد در شبکه‌ای دیگر تصریح می‌کند که هنوز پرونده استخدام مربیان خارجی بسته نشده و فدراسیون گزینه‌های دیگری را به دنبال انصراف کارلوس کرش مورد توجه قرار خواهد داد و...

طی روزهای گذشته این ماجرا به دفعات تکرار شده تا امروز و با وجود گذشت بیش از یک ماه از شکست تیم ملی در قطر، این تیم و تیم امید همچنان بلاتکلیف باشند، البته همه اینها در شرایطی است که فدراسیون فوتبال سخنگو دارد و ضرورت اقتضا می‌کند کفاشیان در مقام رئیس فدراسیون کمی کمتر سخن گفته و در عوض با تدبیر لازم، به فکر چاره‌جویی برای احیای فوتبال ایران باشد؛ فوتبالی که نه در بعد باشگاهی‌اش چنگی به دل می‌زند و نه در سطح ملی.