زمانی برای مداوا و استراحت بزرگان تنیس

سال‌ها بود که این تنیسورها چنین درخواستی داشتند و می‌گفتند در طول فصل چنان کوفته می‌شوند که دیگر توانی برایشان نمی‌ماند و خستگی رفع نشده در طول فصل را همراه با خود به فصل بعدی منتقل می‌کنند، این مساله بر نتایج آنها اثر منفی می‌گذارد. این امر و صحبت در این باره پیش از آن که از روژه فده‌رر سوئیسی و رقیب درجه اول اسپانیایی وی، رافائل نادال شنیده شود، از جانب نسل‌‌های قبلی هم مطرح می‌شد و همین امروز ژوکوویچ، داوید نکو، مورای، فرر و دل‌پوترو هم از این بابت نالانند، ولی این بار یک فرصت قابل توجه برای استراحت فراروی آنها خودنمایی می‌کند. قرار است از سال 2012 به بعد بین مسترز (اساتید)‌ که آخرین تورنمنت هر فصل است تا تورنمنت‌های دستگرمی اوپن استرالیا فاصله زمانی 7 هفته‌ای موجود باشد و این فاصله‌ای است که اینک از 4 هفته فراتر نمی‌رود. این در صورتی است که برخی مسابقات و تورنمنت‌هایی را که غیررسمی اما پول سازند، وارد محاسبات خود نکنیم و شماری از آنها را که در هفته‌های پایانی هر سال و روزهای نخست سال جدید برگزار می‌شوند، مبنا قرار ندهیم و در غیر آن صورت، تنیس یک ورزش کاملا فعال و بدون تعطیلی در تمامی طول سال خواهد بود.

به اعتقاد مطرح‌ترین تنیس‌بازان فصلی جهان و البته نسل قبلی بهترین‌های این رشته، آنان بر اثر کمبود وقت در سیستم فعلی حتی زمان برای کار کردن روی ضعف‌های فنی‌شان و همچنین برنامه‌ریزی برای فصل بعدی نمی‌یابند. مشکل اضافی که از سیستم فعلی برمی‌خیزد، این است که بر اثر کثرت مسابقه‌ها و نبود فرصت استراحت و بازیابی و ریکاوری، میزان مصدومیت‌ها هم بالا رفته و اکثر تنیسورها دردهای مزمنی دارند که محصول استراحت نکردن و تحت فشار قرار داشتن دائمی است. ATP که از اوایل دهه 1980 به بعد به جای فدراسیون بین‌المللی تنیس ناظر مستقیم و به واقع مجری مسابقات بین‌المللی این رشته شده است، سرانجام در برابر اعتراضات شدید و مستمر نسبت، به وضعیت موجود تسلیم شده و تغییر رویه داده است. آدام هلفانت، رئیس ATP می‌گوید: «برای این که دیدگاه‌های موجود را بیشتر و بهتر در نظر بگیریم، تصمیم به انجام این تغییر تازه گرفتیم. در این راستا اخیرا جلسه‌ای در هیات‌رئیسه ATP تشکیل و مقرر شد که میزان تعطیلات پایان فصل که در سیستم کنونی حدود 4 هفته است، در پایان سال 2011 به 5 هفته و از پایان 2012 به 7 هفته افزایش یابد. از این طریق تنیسورها می‌توانند در پایان هر فصل هم استراحت کنند و هم شرایط و تدارکات خود را برای فصل بعدی شدت بخشند.»

در عین حال به سبب فشردگی مسابقات هر سال، همیشه می‌توان ایراداتی را در تقویم ATP یافت. در تقویم در نظر گرفته شده برای فصل 2012 به بعد فرصت مابین تورنمنت‌ داخل سالن پاریس و مسترز اندک است و بازیگرانی که در هر دو رقابت حاضر باشند برای رفع کوفتگی‌های خود و بازگشت به فرم ایده‌آل و حضوری موفق در تورنمنت دوم واقعا مشکل خواهند داشت.

با وجود این هلفانت و همکارانش بر این باورند که محسنات تقویم جدید و استراحت بسط یافته در پایان فصل به گونه‌ای است که نقصان مورد بحث در آن رنگ می‌بازد. این مقام می‌گوید: «ما به علایق و درخواست‌های بازیکنان مطرح این رشته از نو اندیشیدیم و به موارد مشابه و تاریخی در این خصوص توجه مبذول داشتیم و به میزان و حجم سفر تنیسورهای مطرح در طول هر سال هم فکر کردیم و در نهایت به نتیجه فعلی رسیدیم. یک بحث اساسی که در تصمیم‌گیری ما بسیار دخیل بود، موضوع مصدومیت‌های فزاینده بازیکنان این رشته بر اثر تعدد حضورشان در صحنه است. با تقویم فعلی هم ما نمی‌توانیم مانع از مصدومیت‌ها شویم، اما قادریم فرصت بیشتری را برای درمان و استراحت و حرکت دوباره به آنها بدهیم و این کاری است که انجام داده‌ایم.»

روزنامه تایمز / مترجم : وصال روحانی