هر شخص، یک استودیوی دیجیتال

با ‌گذشت زمان، نخستین نسل استودیوهای دیجیتال منقرض شده و جای خود را به ایستگاه‌های بسیار ارزان‌تر مبتنی بر کیبورد دادند. امروزه می‌توان یک ایستگاه کاری دیجیتال همانند Pro Tools را به مجموعه‌ای گفت که متشکل از یک نرم‌افزار صوتی چند قطعه‌ای، نرم‌افزار MIDI، کامپیوتر و سخت‌افزار صوتی باشد.

سیستم‌های صوتی دیجیتال عموما به 2 حالت مختلف تقسیم می‌شوند: سیستم‌های مبتنی بر کامپیوتر، سیستم‌های یکپارچه و سیستم‌های موبایلی یا .Mobile Audio Workstation شاخه‌های جدیدتر MAWها نرم‌افزارهایی هستند که مختص خبرنگاران رادیو یا خبرنگاران موبایل طراحی شده‌اند که با نصب روی موبایل‌ها، بستری ارائه می‌دهند که مناسب ضبط و ویرایش با کیفیت صداست.

یک ایستگاه صوتی دیجیتال مبتنی بر کامپیوتر 3 مولفه دارد: کامپیوتر، مبدل آنالوگ به دیجیتال و دیجیتال به آنالوگ (که به آن کارت صدا، درگاه صوتی و... می‌گویند.) و نرم‌افزار ویرایش دیجیتال صدا. این سیستم‌ها به هیچ شکل دیگری از سخت‌افزار نیاز ندارند. کامپیوتر به‌ عنوان میزبان درگاه صوتی به‌ شمار می‌رود و پردازش لازم برای تبدیل سیگنال صوتی به سیگنال دیجیتال را انجام می‌دهد. کارت صدا همان درگاه صوتی است و صدای آنالوگ را به فرم دیجیتال عرضه می‌کند یا برای پخش صدا به فرمت آنالوگ، مجددا صوت را به صورت آنالوگ تبدیل می‌کند. کارت صدا در پردازش صدا هم نقش دارد.

نرم‌افزار نیز این دو مولفه سخت‌افزاری را کنترل می‌کند و رابط کاربری مناسبی برای ضبط، ویرایش و پخش ارائه می‌دهد. بیشتر ایستگاه‌های کاری دیجیتال سیستم ضبط MIDI نیز دارند. بخش کوچکی از این ایستگاه‌های کاری برای ویدئو نیز کاربری دارند.

سیستم یکپارچه ایستگاه‌های صوتی دیجیتال، ترکیبی از یک کنسول، سطح کنترل، مبدل صوتی و ذخیره‌سازی داده‌ها در یک دستگاه است. سیستم‌های دیجیتال یکپارچه پیش از زمان قدرت گرفتن کامپیوترهای شخصی و توانایی آنها برای اجرای نرم‌افزار DAW محبوبیت داشتند. با رشد قدرت کامپیوتر در پردازش‌ اطلاعات و همچنین ارزان شدن آنها، محبوبیت این سیستم‌های دیجیتال کاهش یافت. با وجود این سیستم‌هایی چون Orban Audicy در بازار رادیو و تلویزیون هنوز حضور دارند. امروزه سیستم‌های دیجیتال یکپارچه می‌توانند قابلیت‌های تنظیم و ضبط صدا را بدون نیاز به کامپیوتر و با ارائه رابط کاربری گرافیکی زیبا ارائه دهند.

همانند سیستم‌های نرم‌افزاری، ایستگاه‌های صوتی دیجیتال می‌توانند با هر رابط کاربری‌ای طراحی شوند، اما این نرم‌افزارها عموما به شکل کلی ضبط‌های چند قطعه‌ای قدیم طراحی می‌شوند تا مهندسان صدا و موسیقیدان‌هایی که با ضبط‌کننده‌های قدیمی آشنایی دارند، به سرعت با سیستم‌های جدید به ‌روز شوند. با این وجود، سیستم‌های صوتی دیجیتال کامپیوتری طرح کلی و ثابتی دارند که شامل کنترل بخش‌های اصلی سیستم (پخش، بازگشت، ضبط و...) کنترل قطعه‌ها و میکسر و همچنین نمایش شکل امواج می‌شود. در ایستگاه‌های صوتی تک‌قطعه‌ای تنها یک بخش از صدا (استریو یا مونو) نمایش داده می‌شود.

ایستگاه‌های کاری چندقطعه‌ای می‌توانند عملیات مختلفی را در یک لحظه روی قطعه‌های مختلف موسیقی انجام دهند. درست همانند کنسول میکس واقعی، هر قطعه برای خود کنترل‌هایی دارد که کاربر با استفاده از آنها می‌تواند حجم صدا یا بالانس استریوی هر قطعه را مشخص و تنظیم کند.

در سیستم‌های سنتی ضبط صدا، پردازش صدا با قرار دادن یک دستگاه در سر راه سیگنال انجام می‌شد، در حالی که این تنظیمات در سیستم‌های دیجیتال به ‌صورت پلاگین‌های نرم‌افزاری روی صدای یک قطعه انجام می‌شود.

سیستم‌های صوتی قابلیت‌های بسیار بیشتری نسبت به سیستم‌های مبتنی بر نوار دارند و در سال‌های اخیر به ‌طور کامل جایگزین آنها شده‌اند. استودیوهای پیشرفته و مدرن امروزی چندین نوع ایستگاه کاری دیجیتال دارند و برای یک مهندس صدا یا موسیقیدان، حمل یک لپ‌تاپ که یک ایستگاه کاری دیجیتال روی آن نصب است، غیرمعمول نیست.