درگذشت تاگور، شاعر هندی، اول دی 1306

هنگامی که 12 ساله بود با پدرش به هیمالیا رفت. دیدار از طبیعت و نیایشگاه‌های هندوان تاثیر بسیاری در او گذارد. در سال 1875 هنگامی که 14 ساله بود، مدرسه را کنار گذاشت. در همین هنگام مادرش درگذشت و برادرش جوی ‌تیرین ‌درانات نگهداری او را بر عهده گرفت. در سپتامبر1878 به همراه برادرش ساتین ‌درانات برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت.

او را در آغاز برای خواندن حقوق به آنجا فرستادند ولی به موسیقی و شعر و ادب پرداخت. آثار اولیه وی تقلیدی از شعرای بزرگ هندی بود که با مایه‌ای از فولکلور چاشنی خورده بود، لیکن در سال 1878منظومه‌های «ترانه‌های آفتاب» و «سرودهای شبانه» که حاوی ایده‌های انسانی و بزرگی بودند انتشار داد. انتشار آنها در سراسر هندوستان وی را به عنوان شاعری بزرگ معرفی کرد. در سال 1912 در اندیشه افتاد تا شعرهای دفتر شعر پرآوازه خود گیتانجلی را به انگلیسی برگرداند. در 27 مارس همان سال با پسرش راتیندرانات و همسر او به لندن رفت. در آنجا برگردان گیتانجلی را به پایان رساند. این شعرها در انگلستان با اقبال اهل ادب روبه‌رو شد. در ماه اکتبر همان سال با پسر و همسرش به آمریکا رفت و در ژانویه 1913 به لندن و چندی پس از آن به زادگاهش بازگشت. در نوامبر همان سال در شانتی‌نیکتان متوجه شد که شعرهای گیتانجلی برایش جایزه نوبل سال 1914 را به ارمغان آورده است. او از این پس آوازه جهانی یافت. تاگور نخستین آسیایی است که به جایزه نوبل دست یافت. در 3 ژوئن1915 دولت انگلستان به او لقب شوالیه داد ولی پس از کشتار مردم پنجاب در 13 آوریل1919، تاگور از لقب و نشان انگلیسی‌ها چشم پوشید و آن را برای فرماندار آن زمان هندوستان پس فرستاد. وی به بسیاری از کشورهای آسیا، اروپا، آفریقا و آمریکا مسافرت کرد و در آن کشورها به دید و بازدید و سخنرانی پرداخت. در 15 آوریل1932 هم به همراه عروسش پراتیمادیوی و دینشاه ایرانی (از پارسیان نامدار هند) به دعوت دولت به ایران آمد و جشن هفتادمین زادروز او در تهران برپا شد. در این هنگام از رضا شاه خواست تا برای آموزش جوانان هندی استادی را به دانشگاه او در هندوستان بفرستد که رضا شاه هم ابراهیم پورداوود را برای این منظور به هندوستان فرستاد. وی در 7 اوت 1940 از دنیا رفت و آن قدر زنده نماند تا آزادی هند را ببیند.