فوتبال امید ، نقطه سر خط

کناره‌گیری غلامحسین پیروانی از سرمربیگری تیم امید ایران بود؛ مردی که تیمش در بازی‌های آسیایی ، صاحب چند پیروزی پیاپی شد ولی بلافاصله اندک، دستش از مدال‌آوری خالی ماند همان فاصله اندکی که شاید با برگزاری چند بازی تدارکاتی یا در اختیار گرفتن چند روز بیشتر بازیکنانش از بین می‌رفت و تیم امید ما با مدال خوش‌رنگی به کشور برمی‌گشت یا دست‌کم خود را شایسته موفقیت در میدان‌های مهم راهیابی به المپیک 2012 لندن نشان می‌داد.

سرمربی مستعفی تیم ملی که از بدو احراز این پست با عدم پذیرش شایستگی خود توسط مسوولان کمیته ملی المپیک روبه‌رو بود، همواره معضل نبود یا کمبود دیدارهای تدارکاتی و در اختیار قرار داده نشدن بازیکنان منتخبش را مطرح می‌کرد و از مسوولان مرتبط یاری می‌خواست، ولی مسوولان اراده‌ای برای رفع مشکلات پیش روی تیم امید از خود نشان ندادند تا سرمربی شیرازی، مستاصل از اخذ تعهد مدیران فدراسیون و کمیته ملی المپیک به خاطر حفظ باقیمانده حیثیت حرفه‌ای خود ناچار به خداحافظی از این تیم شود.

نظرسنجی‌هایی که اخیرا «جام‌جم» از تعدادی کارشناس شاخص و شناخته شده فوتبال انجام داد نشان می‌دهد دوسوم این کارشناسان با کنار رفتن پیروانی از سرمربیگری تیم امید مخالف بودند و به فاصله کوتاه 2 ماهه‌ای که تا شروع رقابت‌های راهیابی به المپیک لندن باقی مانده است او را بهترین گزینه و آشناترین فرد به شرایط حساس امیدهای فوتبال ایران معرفی کردند.به هر حال با جدایی پیروانی نباید این واقعیت مهم را فراموش کرد که میدان راهیابی به المپیک بسیار دشوارتر از فوتبال بازی‌های آسیایی است و بدون تدوین راهکارهایی به منظور خروج از بن‌بست مشکلات قبلی، راه ورود به لندن همــوار نخواهد بود. چـــه بسا با تداوم این وضعیت، آرزو و حسرت المپیکی شدن فوتبالمان 40 ساله شود.

حجت الله اکبرآبادی 
گروه ورزش