از ترویج خویشتنداری، غفلت نکنیم

رسالت رسانه‌ها در حوزه سلامت، قطعاً چیزی جز زمینه‌سازی برای ترویج شیوه‌های زندگی سالم و گسترش برنامه‌های ارتقای سلامت نبوده و نیست. به‌عبارت دیگر رسانه‌ها باید تلاش کنند تا از طریق ترویج رفتارهای سالم و بسترسازی برای اصلاح و ارتقای قوانین سلامت‌محور و ایجاد التزام به‌ آن، زمینه را برای اصلاح و ارتقای باورها و رفتارهای سلامت‌محور فراهم آورند.

از طرف دیگر هدف سلامت و مجموعه نظام آن، کارایی حداکثری افراد و کارآمدی حداکثری نظام‌های اجتماعی است. در این راستا تعین چالش ها و مشکلات و به‌دنبال آن تعیین اولویت‌های سلامت از جمله وظایف اصلی نظام سلامت محسوب می‌شود.

بر اساس شواهد می‌دانیم یکی از مشکلات و چالشهای مهم افراد جامعه (به‌ویژه جوانان) درگیر‌شدن در رفتارهای جنسی غیر‌شرعی است؛ امری که در بسیاری از موارد نه‌تنها از کارایی او به شدت می‌کاهد، بلکه عوارض جانبی شدیدی را در حوزه‌های مختلف برای او برجای می‌گذارد.

بروز بیماری های جسمی از جمله ایدز، هپاتیت، سوزاک، سیفلیس و... بعضی از اختلالات روانی از قبیل اضطراب، افسردگی و بعضی اختلالات خانوادگی از قبیل مسائل و مشکلات تربیتی (خود و سایر اعضا)، اختلال روابط بین‌فردی، افزایش طلاق به‌ویژه طلاق عاطفی، افزایش خشونت، جرم و جنایت و در یک کلام افزایش بزه، از جمله عوارض مادی آن محسوب می‌شوند.

تغییر نظام ارزشی، اشکال در باورها و در نهایت اصول و مبانی دینی افراد، از جمله عوارض غیرمادی آن به‌حساب می‌آیند.

مسلم است که از طریق ترویج «خویشتنداری» و «وفاداری به همسر» و در نهایت رعایت برنامه‌های کاهش ‌آسیب می‌توان این عوارض را به‌حداقل کاهش داد.

به‌همین منظور رسانه‌ها به‌ویژه «رسانه ‌ملی» در راستای رسالت خود برای برون‌رفت از این چالش، که از جمله مهم ترین موضوعات سلامت محسوب می‌شود، باید از طریق تحلیل بازار همه‌جانبه رفتارهای جنسی خارج از ازدواج تک‌همسری مبتنی بر شواهد جامعه‌نگر، سیاست های ارتباطی لازم برای ترویج «خویشتنداری» و «وفاداری به یک همسر» و در نهایت «برنامه‌های کاهش آسیب» را به تفکیک مخاطبان تبیین کنند، تا از این طریق مسوولیت اجتماعی خود را برای تأثیرگذاری حداکثری به‌انجام رسانند.