فیلم مستند؛ تماشاچیانی به عدد انگشتان دست

فرتاش آژیر، مدیر سینما سپیده نیز با تاکید بر این مطلب که فیلم‌های به نمایش درآمده، فیلم‌های خوبی است، می‌گوید: نمایش این فیلم‌ها حاصل همکاری دو ارگان فرهنگی است، اما باید توجه کنیم که معیار ما درخصوص میزان استقبال از فیلم‌ها معیار مادی نیست و قرار است این کار اقدامی حمایتی باشد و نمی‌توان مانند فیلم‌های دیگر درخصوص آن قضاوت کرد و توقع مخاطب زیادی از آن داشت.

وقتی از آژیر درخصوص مناسب بودن اکران فیلم‌های مستند در چنین سینمایی سوال می‌کنم، پاسخ می‌دهد به دلیل بافت منطقه‌ای که سینما سپیده در آن قرار گرفته تاکنون اکران فیلم‌های خیلی دور خیلی نزدیک، بیدمجنون، کتاب قانون و آثار مشابه در این سینما با استقبال مواجه شده است. در حال حاضر در روزهای پنجشنبه، جمعه و سه‌شنبه هرهفته سئانس‌های سینما با دوسوم ظرفیت تشکیل می‌شود که در روزهای عادی به یک‌سوم می‌رسد. این مساله نشان می‌دهد استقبال خوبی از این سینما می‌شود و سینما سپیده ظرفیت لازم برای اکران فیلم‌های فرهنگی را دارد، اما برای فیلم‌های مستند باید دوره خاصی طی شود تا از این حرکت استقبال شود.

قدیم‌ها وقتی خان روستای ما وارد دهاتمان می‌شد، شیپورچی، دهل‌زن و کرنازن با او همراه بودند تا خبر ورود اورا به روستا اعلام کنند، اما حالا فیلم ما اکران می‌شود، بدون این که یک آگهی، تبلیغات، پلاکارد، عکس و... درخصوص آن منتشر شود. اینها حرف‌های رهبر قنبری، کارگردان فیلم آینه‌های غبار گرفته است که تا جمعه گذشته در سینما سپیده روی پرده بود. قنبری با اشاره به تجربه موفق نمایش اثر خود در جشنواره سینما حقیقت، عدم استقبال از اکران عمومی این فیلم را نداشتن تبلیغات عنوان می‌کند و می‌گوید: باچنین وضعیتی اگر حتی 5 نفر هم هر روز به دیدن این فیلم آمده باشند، باز هم اتفاق بسیار بزرگی است.

در چنین شرایطی به نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین نکاتی که درخصوص اجرای چنین طرح‌هایی باید به آن توجه شود، برنامه‌ریزی دقیق و منسجم است. برای این کار لازم است تا این فعالیت به گونه‌ای صورت گیرد که حاصل‌آن به حل یکی از مشکلات سینمای ایران منجر شود، نه این که صرفا یک فعالیت در حد کار کارمندی انجام شود.

رضا استادی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر