ترنم ترانه، شور شعر

در این مجموعه مخاطب علاقه‌مند به ادبیات می‌تواند 42 شعر را بخواند که در قالب‌های کلاسیک و نوست. نیمی از شعرهای این مجموعه در قالب غزل و نیمی دیگر در قالب شعر سپید سروده شده‌اند. البته تعدادی دوبیتی و یک مثنوی نیز در میان این شعرها دیده می‌شوند.

حیدری کار سرودن را از سال 1373 به صورت جدی آغاز کرده است و از آنجا که این کتاب نخستین اثر رسمی اوست به نظر می‌رسد در طول این سال‌ها بیشتر به دنبال تجربه کردن بوده است.

در این دفتر احساسات درونی و دغدغه‌های شخصی بیشترین سهم را در مضمون‌پردازی حیدری داشته است و او سعی کرده برای بیان هم تا حد توانش از دایره کلمات گسترده‌ای بهره ببرد که البته کمی زبانش کهنه است و نشان می‌دهد که او هنوز تا رسیدن به زبانی امروزین و سالم و تاثیرگذار در شعر بسیار فاصله دارد.

به بیان دیگر به نظر می‌رسد در آثار علی حیدری بیشتر باید به دنبال شور شعر بود تا جوهره‌ای غنی و شاعرانه که با زبان و بیانی خلاق در هم تنیده شده باشد.

به باور این قلم علی حیدری باید بسیار بیشتر شعر و درباره شعر بخواند و بداند و این مجموعه نشان می‌دهد که ما با شاعری روبه‌رو هستیم که روح و شور شاعرانه لازم را دارد، اما از نظر تسلط بر زبان و فرم شعر امروز هنوز تا مقصد راه طولانی در پیش دارد بویژه در حوزه شعر کلاسیک آثار او به مفهوم واقعی کلام کلاسیک و قدمایی هستند و از زبان امروز بسیار فاصله دارد.

به نظرم می‌رسد مهم‌ترین نکته‌ای که باید به علی حیدری گوشزد کرد این است که اگر حافظ در قله ادبیات ایران قرار گرفته است و شاعر تمام زمان‌ها شده است مهم‌ترین دلیلش این بوده که حافظ نخست شاعر روزگار و زمانه خودش بوده است و آشکارا زبان، فرم، محتوا و رخدادهای اجتماعی روزگار او را می‌توان در شعرش رصد کرد اما آیا در ترنم ترانه، شور شعر ما چنین چیزی را می‌بینیم؟ پاسخ قطعا منفی خواهد بود و حیدری باید بداند که شعر او به آنچه در روزگار ما می‌گذرد و زبان امروز مردم بی‌اعتناست.

بامداد محمدی / جام‌جم