هم‌صدایی با حسین باغی

برخلاف آن روزهای پرکار و پرمشغله و صدایی که بسیار از رادیو شنیده می‌شد، امروز حسین باغی در سکوت به سر می‌برد و همه دوستانش و دوستدارانش نگران حال و هوایش هستند. امروز او دیگر قادر به حرف زدن نیست و این ابر گوینده فیلم‌های تبلیغاتی در بستر بیماری افتاده است. چند شب پیش خسرو خسروشاهی، مدیر دوبلاژ قدیمی و صدای ماندگار دوبله، تلفنی از من احوال حسین را می‌پرسید؛ لحظه‌ای که باران هم می‌بارید و بغض گلوی خسرو را گرفته بود. این انسان با احساس با حسین همدردی می‌کرد و هم‌صدایی، از تنهایی آدم‌ها می‌گفت و از ناجوانمردی روزگار، حکایت پایان زندگی خیلی از ما آدم‌ها، خلوت و بی‌کسی است. حسین را چند روز قبل از بستری شدنش با دستان لرزان دیدم، در یکی از استودیوها. از درد و رنج‌های بسیاری گفت که بر او وارد شده و احوالات روحی او را به هم ریخته است. ما همه در قبال دوست و همکارمان وظیفه‌ای داریم که هم صدایی و همدردی با او راه می‌طلبد. دغدغه مدیر امور دوبلاژ تلویزیون را شاهد بودم و تلاش او را که مرکز بهداشت صداوسیما امکانات درمانی مورد نیاز را در اختیار خانواده باغی بگذارد.

اما این کافی نیست، ما دوستان و همکارانش هم باید نگاهی ویژه به احوال امروز حسین باغی داشته باشیم. باید در کنار او و خانواده‌اش باشیم و بار دیگر از نزدیک صدای گرم او را بشنویم. این ارتباط تنها نیاز او نیست بلکه ما هم به آن محتاج هستیم.

باید برایش دعا کنیم تا سلامتی‌اش را بازیابد و این احساس را قویا به‌وجود آوریم که یک انسان خوب هیچ‌وقت تنها نمی‌ماند.

روزگاری، من می‌نوشتم، حسین می‌خواند، اما... حالا چه کنم؛ می‌نویسم، اما حسین نمی‌خواند.

 داوود نماینده / دوبلور و مستندساز