حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
کاپیتان 15 سال اخیر تیم ملی:
سرعتیهای ایران بهترین نتایج دوچرخه سواری را میگیرند
اکنون حدود 2 دهه از نخستین حضور حسین عسگری در تیم ملی میگذرد و او در پانزدهمین سالی که وظیفه کاپیتانی این تیم را به عهده دارد، بهترین نتایج دوران حرفهای خود را به دست آورده است.
عسگری که 3 نقره بازیهای آسیایی دوحه و بوسان را در کلکسیون دارد، این بار در گوانگجو تنها در رشته تایمتریل انفرادی رکاب خواهد زد؛ رشتهای که حضور در آن برای کاپیتان کهنه کار ایران تازگی دارد، اما 4 ماه پیش در رقابتهای قهرمانی آسیا در همین رشته نیز مدال نقره دیگری برای کشورمان آورده بود.
عسگری که اهل خمین و کارمند شرکت نفت است در گفتگو با «جامجم» از شرایط خود و تیم ملی دوچرخهسواری در بازیهای آسیایی گوانگجو چین میگوید.
برای تطابق محیطی با شرایط گوانگجو، چند روز پیش از شروع مسابقهها اعزام میشوید؟
یک هفته. به این دلیل که خود را با شرایط انجام مسابقه در ساعت 8 صبح به وقت محلی (حوالی نیمهشب به وقت تهران) تطبیق دهیم.
تخصص شما در جادههای کوهستانی و شیبهاست، اما به نظر مسیرهای گوانگجو، صاف و کفی است.
این از بدشانسی من است که در چند دوره اخیر، بازیهای آسیایی همواره در جادههای کفی برگزار شدهاند. فکر میکنم آخرین دورهای که رقابتهای آسیایی در زمین کوهستانی و شیبدار برگزار شد بازیهای آسیایی 1990 پکن بود. در عین حال، از این جهت خوشحالم که آب و هوای آنجا چندان سرد نیست، چون بیشترین میزان مشکل من در شرایط هوای سرد بروز میکند.
در گوانگجو شما فقط در یک رشته شرکت میکنید. این به دلیل بالا رفتن سن و کاهش آمادگی جسمانیتان نیست؟
مروری بر رکوردهایم نشان میدهد من امسال در 35 سالگی بهترین نتایج عمرم را به دست آوردهام، ازجمله این که برای نخستین بار در تاریخ دوچرخهسواری ایران، فاتح تور بینالمللی چین شدم که در بین تورهای رده «a» دوچرخهسواری دنیا قرار دارد. این اتفاق در دنیا منحصر به فرد نیست و بسیاری از دوچرخهسواران، بهترین عناوین خود را حوالی 40 سالگی به دست آوردهاند، مثل دو دوچرخهسواری که در المپیک پکن در 38 سالگی صاحب طلا شدند و آرمسترانگ که در همین سن، فاتح توردوفرانس شد یا وینوکوف قزاق که اکنون در 38 سالگی بعد از پایان دوران محرومیت خود، هدفش را قهرمانی المپیک لندن قرار داده است.
شما در المپیک، بهترین عملکرد را بین آسیاییها نشان دادید. حدس میزنید این بار چه عملکردی داشته باشید؟
واقعیت این است که آخرین مدال ما در تایمتریل انفرادی، طلای بازیهای آسیایی 1998 بانکوک بود که توسط قادر میزبانی به دست آمد و بعد از آن دیگر هیچ وقت مدالی از این رشته نگرفتهایم، اما انشاءالله امسال تمام تلاشم را میکنم تا این طلسم را بشکنم و افتخار قادر را تکرار کنم.
به نظر میرسد در این دوره، برخلاف همه دورههای قبلی، وضع رشتههای سرعتی ما بهتر از استقامتیهاست. بعد از طلای 1986 زنگی آبادی که در پیست به دست آمد ما دیگر مدال با ارزشی در مواد سرعتی به دست نیاوردهایم، ولی گویا در این دوره، شرایط برعکس است. شما این را به دلیل حضورمان در 6 رشته پیستی در مقابل 2 رشته جادهای میدانید؟
ملیپوشان سرعت ما اکنون در شرایط بسیار خوبی به سر میبرند، آنقدر که شک ندارم در این دوره بهترین نتایج تاریخ دوچرخهسواری این مواد برایمان رقم میخورد. آنها سالها زحمت کشیدهاند و اکنون به اوج آمادگی و هماهنگی رسیدهاند. حضور مربی سرشناس انگلیسی هم کمک شایانی به ارتقای تکنیکی آنها کرده است.
ورزش سنگین حرفهای در کنار کار و تحصیل، برایتان غیرقابل تحمل نیست؟
البته خیلی دشوار است، اما خوشبختانه با حمایتهای مهدی علینژاد و قنبرزاده (مسوولان ورزش نفت) در محیط کاری با مشکلی روبهرو نیستم، ولی در دانشگاه شرایط بسیار دشواری دارم چون به هر حال هر روز باید 5 تا 6 ساعت رکاب بزنم ضمن این که سالانه به 10 تا 15 مسابقه خارجی اعزام میشوم که هر کدام 10 تا 15 روز طول میکشد.
با کسب این همه عنوان و مدال از شرایط مالی خود راضی هستید؟
اگر خود را با رشتههای دیگر مقایسه کنیم شرایط چندان خوبی نداریم. به هر حال عشق و علاقه ما را به این رشته کشاند و حالا میبینیم که به شغلمان تبدیل شده است و خواهناخواه در آن حاضریم. چهار، پنج سالی است که شرایط این رشته کمی رونق گرفته و ما خدا را شکر میکنیم که به حداقلهایی رسیدهایم. از بعد افتخارات هم احساس رضایت و آرامش دارم چون در کمال بیسر و صدایی در داخل کشور به افتخاراتی دست پیدا کردم که دستکم در خارج از کشور انعکاسهای زیادی داشت. امیدوارم در آینده، ورزشکاران این رشته به شرایطی به مراتب بهتر از ما دست پیدا کنند.
مجید عباسقلی
گروه ورزش
گفت و گو
