میقات

به من و تو گفته‌اند گام نهادن در این راه زاد‌و توشه می‌خواهد اما توشه‌ای از جنس ایمان و یقین آن هم به معاد و قیامت.

برای آن روز که دوباره برمی خیزیم و رستاخیزی برپا می‌شود از انسان ها. به ما گفته اند میقات همین توقفگاهی است که در آن احرام می‌بندی. احرام در آن روز که می‌خواهی از خود عبور کنی و به خدا برسی.

می‌خواهی از خلق بگذری و به سوی حق پرواز کنی. پا به میقات می‌گذاری. میقات منزل اول از منازل وادی عشق و راه وصول به خالق هستی است. میقات منزلگاه بازخوانی پرونده رفتار و کردار من و توست. از پیچ و خم آنچه در ذهن داری می‌گذری.

به میقات هم دل نمی‌سپاری. اینجا هم گذرگاهی بیش نیست آن هم برای اندیشه کردن از هر آنچه به آن دل بسته بودی، از فراز و نشیب‌های تلخ و شیرین زندگی. میقات ایستگاه اول بصیرت و معرفت آموزی است.

می‌خواهی جهت حرکت خود را آغاز کنی. اینجا مبدا سفر به سوی هستی است. اینجا صحنه‌ای از قیامت پیش‌روی تو جلوه می‌کند. وقتی می‌بینی هر کسی در صدد انجام اعمال خود است.

راستی در این محشر عظیم در این فکر بوده‌ای که میقات و وقت معلوم چه ارتباطی با هم دارند؟ اینجا همه سفید پوشند مثل قیامت و روز موعود. لباسی بی‌هیچ نشانه‌ای، اینجا میقات است باید تنهایی را با همین جامه‌ای که بر تن داری، تمرین کنی.

محمد خامه‌یار