ناباروری و روش‌های درمان

روش بعدی که در صورت باردار نشدن با استفاده از داروهای گفته شده (پس از یک دوره درمانی 3 تا 6 ماهه) انتخاب می‌شود، روش «آی‌ یو ‌آی» یا تلقیح مصنوعی مایع منی است. این روش در کسانی که علت نازایی مربوط به مرد است یا کسانی که مشکل ایمونولوژیک یا مشکلات مربوط به دهانه رحم دارند نیز استفاده می‌شود. در این روش در شرایط آزمایشگاهی مایع حاوی اسپرم تغلیظ شده و با سرنگ از طریق واژن به داخل رحم تزریق می‌شود. در صورتی که پس از چند دوره درمان (معمولا 3 تا 6 دوره) به روش فوق بارداری اتفاق نیفتد از روش‌های پیشرفته‌تری مثل تلقیح مصنوعی جنین داخل رحم (آی وی اف) تزریق اسپرم داخل سلول تخمک و سپس کاشتن آن داخل رحم (ایکسی) انتقال گامت داخل لوله (گیفت) و انتقال تخم بارورشده داخل لوله (زیفت) استفاده می‌شود که 2 روش آخر کمتر استفاده می‌شوند.

در روش آی وی اف با استفاده از تکنولوژی پیچیده آزمایشگاهی تخمک به دست آمده از تخمدان را با اسپرم تلقیح کرده و سپس تخم حاصل در محیط آزمایشگاهی 48 تا 72 ساعت نگهداری شده و رشد داده می‌شود و پس از اطمینان از نبود اختلالات ژنتیک تخم رشد یافته را در رحم مادر می‌کارند. 2 روش آی. وی. اف و ایکسی برای موارد عدم موفقیت در درمان تنبلی تخمدان و همینطور در تمام موارد انسداد لوله‌ها و کاهش شدید اسپرم استفاده شده و در واقع آخرین راه درمان است.در نهایت در کسانی که امکان تخمک‌گذاری ندارند مثل کسانی که دچار یائسگی زودرس شده‌اند یا کسانی که دچار اختلال عدم تولید اسپرم هستند و... می‌توان از تخمک یا اسپرم اهدایی یا تخم منجمد شده جهت کاشت در رحم استفاده کرد و همین طور کسانی که رحم آنها توانایی پرورش یک جنین را ندارد، می‌توانند از رحم اجاره‌ای استفاده کنند.