زخمی که سرباز کرد

هر چند که طبق یک ضرب‌المثل قدیمی گفته می‌شود چیزی که عوض دارد گله ندارد، اما به هر حال سخت است که کمیته ملی المپیک به عنوان مجمع رسمی ورزش ایران در نظام ارتباطات بین‌المللی جهان ورزش بخواهد از هویت اصلی خود فاصله گرفته و استقلال رای خود را بدست فراموشی بسپارد. هرچند که البته و با توجه به این‌که بودجه کمیته ملی المپیک از سوی دولت پرداخت شده است، مسوولان آن همواره دست به عصا حرکت کرده و تلاش کرده‌اند با رئیس سازمان تربیت بدنی هماهنگی‌های لازم را بوجود آورده و نظرات مقام ارشد ورزش را تامین کنند، اما خب همیشه نیز شرایط طبق انتظارها پیش نرفته و بویژه در رابطه با نحوه و کیفیت حضور در بازی‌های آسیایی و المپیک، اختلاف نظرها خود را نشان داده است.

محمد علی‌آبادی رئیس سازمان تربیت بدنی در دولت نهم و رئیس کمیته ملی المپیک در شرایط حاضر در دوره‌ای که خود در راس سازمان وجود داشت، هرچند اختلاف‌نظرهای خود را با رضا قراخانلو رئیس وقت کمیته ملی المپیک علنی نساخت و به هر صورت تلاش داشت تا با همفکری و وحدت رویه‌ای تعیین شده، امور ورزش قهرمانی را پیش ببرد، اما او نیز قبل از المپیک 2008 پکن به این فکر افتاد که مدیریت سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک را یک کاسه کند. ایده‌ای که به آن ایمان و باور داشت و جسته و گریخته مطرح کرده بود که برای پیشبرد کار ورزش، بهتر این است که رئیس سازمان تربیت بدنی در عین حال مدیریت این کمیته را نیز بر عهده داشته باشد. کاری که البته پیش از او نیز در زمان مدیریت مصطفی هاشمی‌طبا به اجرا در آمده بود و از این حیث علی‌آبادی برای خود معذوریتی نمی‌دید که برای رسیدن به ریاست کمیته ملی المپیک دست به رایزنی و یارگیری بزند. البته با توجه به اکثریت روسای فدراسیون‌های ورزشی در مجمع کمیته ملی المپیک، محمد علی‌آبادی کار راحتی پیش روی خود در رقابت با رضا قراخانلو می‌دید. قراخانلویی که او نیز چون حمایت محسن مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان را متوجه خود می‌دید، در ائتلاف شکل گرفته، در مقابل مصطفی هاشمی‌طبا به پیروزی رسید تا به اتفاق علی کفاشیان در مقام دبیر کمیته ملی المپیک برای 4 سال در راس این نهاد ورزشی ایران قرار بگیرند.

علی‌آبادی که بهرام افشارزاده را به عنوان دبیر کل برگزیده بود، راحت در انتخابات کمیته ملی المپیک به پیروزی رسید تا برای چند ماهی مدیریت واحد سازمان و کمیته را بر عهده داشته باشد، اما در اواخر دولت دهم و همزمان با بالا گرفتن بحث دو شغله‌های ورزش، پایه‌های قدرت علی‌آبادی نیز سست شد تا با کنار رفتن از ریاست سازمان و سپردن سکان به دست علی سعیدلو، دوست و همکار شناخته خویش در دولت، خود کمیته ملی المپیک را مدیریت کند.

با روی کار آمدن علی سعیدلو که در دوره علی‌آبادی و در مقطعی بعنوان رئیس هیات مدیره باشگاه پرسپولیس فعالیت نمود و حتی در ماه‌های پایانی دولت نهم حکمش برای ریاست مجمع باشگاه انشاء شده بود (حکمی که فرصتی برای نهایی شدن نیافت) تا با این سابقه ورزشی به عنوان مرد اول ورزش ایران از دکتر محمود احمدی‌نژاد حکم بگیرد، این امیدواری در بین جامعه ورزش شکل گرفت که دو یار قدیمی و صمیمی در دولت دهم خواهند توانست با همدلی و همفکری، فصل تازه‌ای از همکاری‌های دو نهاد را برای توسعه ورزش ایران بگشایند. هر چند که در همان روزهای اولیه حضور سعیدلو در راس ورزش، علی‌آبادی با استناد به طرز فکر خود برای مدیریت واحد ورزش، برای کناره‌گیری از کمیته ملی المپیک پیشقدم شد، اما سعیدلو با این خواسته مخالفت کرد و حتی در اولین مصاحبه مطبوعاتی خویش نیزصریحا اعلام کرد که گوشه‌چشمی به مدیریت کمیته ملی المپیک ندارد.

اما گویا همه اینها بسان یک تعارف و رودربایستی می‌مانست، چرا که در فاصله یکی دو ماه بعد رئیس سازمان با انتقاد از بعضی سیاست‌هایی که در دوره علی‌آبادی در ورزش ساری و جاری شده بود، عملا خود را در مقابل آن قرار داد تا این مساله بدجوری برای علی‌آبادی گران تمام شود، هرچند او این اجازه را به خود نداد که در مقابل این اظهارات دست به واکنش بزند و بر فضای سرد روابط دامنه بیشتری ببخشد.

البته بعدها این جنگ سرد مدیریتی علنی شد و کار به آنجا رسید که سیدجلال یحیی‌زاده رئیس کمیته تربیت بدنی مجلس شورای اسلامی و رئیس کمیته تحقیق و تفحص از سازمان تربیت بدنی، چندین جلسه با سعیدلو و علی‌آبادی جلسه گذاشت و تلاش کرد تا نظرها را به هم نزدیک کند، اما او هم چون دورنمای روشنی در این زمینه ندید، اعلام کرد در صحبتی نیز که با رئیس‌جمهور داشته، نظر وی را برای کنار رفتن محمد علی‌آبادی از ریاست کمیته ملی المپیک جلب کرده است؛ موضوعی که در ادامه با موضعگیری علی‌آبادی مواجه شد و وی به صراحت اعلام کرد که از کمیته کنار نخواهد رفت و به وظایف قانونی اش در این زمینه عمل خواهد کرد.

هرچند که وقتی کار به اینجا رسید، امواج اختلاف‌ها فروکش کرد تا طرفین عزم خود را برای حضوری موفق در بازی‌های آسیایی گوانگجو چین جزم کرده و طی جلسات کارشناسی برگزار شده برای ارزیابی وضعیت رشته‌های مختلف، بهرام افشارزاده نیز بعنوان دبیر کل کمیته ملی المپیک در نشست‌های برگزار شده در سازمان و در حضور علی سعیدلو حاضر شود، اما بازهم وقتی کار به بحث بودجه بازی‌ها کشیده شد، اختلاف‌نظرها خود را نشان داد تا این مساله امروز نیز مورد انتقاد مسوولان کمیته ملی المپیک باشد. با تمام این تفاسیر یک اظهارنظر بی‌وقت و نا وارد از سوی مسوول مالی کمیته ملی المپیک در ارتباط با کار تیم فوتبال امید و بازتاب آن در سطح جامعه رسانه‌ای، واکنش تند رئیس سازمان تربیت بدنی را به همراه داشت تا کمیته ملی المپیک با اظهارنظر سعیدلو کارکرد و هویت اصلی خود در زمینه ورزش قهرمانی را نیز روی هوا ببیند.

طبق گفته سعیدلو وظیفه کمیته ملی المپیک تهیه بلیت برای تیم‌های اعزامی و امور تدارکاتی رشته‌های مختلف است و به هیچ وجه نباید در مسائل فنی وارد شود. اظهار نظری که بعد از یک هفته سکوت، واکنش محمد علی‌آبادی را در پی داشت و او سعیدلو را توصیه به این کرد که یک بار اساسنامه کمیته ملی المپیک را مطالعه کرده و بعد راجع به مسوولیت‌های این کمیته به اظهارنظر بپردازد. هرچند که وی وعده کرده است حرف‌هایش را بعد از پایان بازی‌های آسیایی گوانگجو بزند، اما یقینا از دو مسوول ورزش انتظار رفته و می‌رود که مسائل و مشکلاتشان را در پشت درهای بسته حل و فصل کنند و این مسائل را به رسانه‌ها نکشند، آن هم در آستانه بازی‌های آسیایی که به طور مسلم می‌تواند ورزش ایران را تحت تاثیر قرار دهد.

در اینجا فقط باید به این نکته اشاره کنیم که هیات اجرایی کمیته ملی المپیک که از 11 عضو تشکیل شده امروز با وجود محمد علی‌آبادی، بهرام افشارزاده، مهدی قدمی، مهدی هاشمی، محمود مشحون، شاهرخ شهنازی، احمد ناطق نوری، مهدی کرباسیان، محمود خسروی‌وفا، رباب شهریان و علی کفاشیان، با توجه به سابقه تک‌تک افراد، بیش از دو قرن تجربه را در دل خود جای داده است و به طور بدیهی نمی‌توان انتظار داشت که این مجموعه تنها کار تدارکاتی کنند و در مسائل فنی وارد نشوند،. آن هم در شرایطی که اصولا به اعتقاد بسیاری از اصحاب فن، کار ورزش قهرمانی باید بر عهده کمیته ملی المپیک باشد و سازمان تربیت بدنی با نگاه کلان به موضوع تربیت بدنی و ورزش در جای‌جای کشور، نظارت عالیه بر اجرای امور ورزش داشته باشد. بی‌شک اگر زمانی این مساله در تاروپود ورزش ایران اجرایی شود، در آن صورت هیچ زمان رئیس سازمان تربیت بدنی گرفتار مسائل جزیی ورزش و مسائلی چون استقلال و پرسپولیس نمی‌شود.

حجت‌اله اکبرآبادی / گروه ورزش