تحریک فراصوتی مغز

آزمایشگاه نوروتکنولوژی دانشگاه آریزونا توسط ویلیام تیلور، دانشمند عصب‌شناس اداره می‌شو د. این دانشمند سال‌هاست که در مورد روش‌های غیرتهاجمی تحریک مغز مشغول مطالعه و تحقیق است.

بعضی کاربردهای تحریک مغز شامل درمان بیماری‌های عصبی مانند پارکینسون، پریشانی، افسردگی و همچنین توانمند کردن رابط‌های کامپیوتر ـ مغز است.

تیلور معتقد است 2 چالش بزرگی که در تحریک مغز با آن روبه‌رو هستیم، یکی رسیدن به تفکیک‌پذیری فضایی بالا جهت کنترل دقیق مدارات مغزی و دیگری نفوذ عمقی به منظور دستیابی به تمامی قسمت‌های مغز است.

هم‌اکنون بعضی روش‌های تحریک مغز نیازمند کاشت الکترودهایی در مغز به وسیله جراحی است تا به اهداف فوق برسیم. روش‌های غیرتهاجمی هم در یک یا هر دو بخش یادشده فاقد کارایی لازم هستند.

اما با روش ابداعی تیلور می‌توان بدون نیاز به عمل جراحی مدارات مغزی را از راه دور تحریک کرد.

در این روش پالسی فراصوتی میزان تفکیک‌پذیری فضایی 5 برابر مقداری است که توسط روش‌های غیرتهاجمی معمول می‌توان بدان دست یافت. همچنین نفوذ عمقی به منظور دسترسی به قسمت‌های مغز به همان اندازه‌ای است که توسط جراحی می‌توان به آن رسید.

هدیه جدید دارپا (نام پروژه‌ای در آزمایشگاه عصب‌شناسی دانشگاه آریزونا) باعث شد دانشگاه آریزونا توجه خود را به گسترش کاربردهای این روش جدید برای سربازان آمریکایی معطوف سازد.

به جای استفاده از تکنولوژی جهت ترمیم مدارات مغزی آسیب‌دیده، محققان در جستجوی این هستند که چگونه فراصوت می‌تواند بر مغزهای سالم تاثیر گذارد.

به این منظور یکسری مبدل‌های فراصوتی و میکروکنترولرها را در نمونه مفهومی کلاهخود بالستیکی تعبیه کردند. تیلور معتقد است: یکی از مهم‌ترین کاربردهای این روش کاهش آسیب‌های روان‌تکانشی مغزی (TBI) است.

آسیب مهم ناشی از TBI جراحت اولیه نیست، بلکه آسیب متابولیکی است که همراه با تورم و تاثیر بر رادیکال‌های آزاد در ساعات پس از وقوع حادثه می‌باشد.

چنانچه بتوان با یک تلنگر از راه دور یا حرکت سریع مانع از این اتفاق شد، می‌توان گفت که از یک آسیب مغزی مادام‌العمر و درازمدت توانسته‌ایم جان سالم به در ببریم.

منبع: physorg 
مترجم: آتنا حسن‌آبادی