شاعری یزدی که در شهر بافق یزد به دنیا آمد، در روزگار صفویان زندگی کرد و منظومههای زیادی از خود بر جای گذاشت که مهمترین آن فرهاد و شیرین است. منظومهای که به استقبال از خسرو و شیرین نظامی گنجوی آن را سرود، هر چند ناتمام ماند و بعدها شاعران دیگری مثل صائب آن را به پایان رساندند. او در قصیده، غزل، مثنوی و ترکیببندهای ادبی استادی چیره دست بود و در زمان خودش اسم و رسمی داشت.