میوه کال گردشگری روستایی

 از میان انواع گوناگون صنعت گردشگری، شاخه گردشگری روستایی، بیش از دیگر گونه‌ها برای قشر روستایی سودآور است و برای آنها، اشتغال و بهبود شرایط اقتصادی را به ارمغان می‌آورد و می‌تواند روند مهاجرت روستاییان به شهرها را کاهش دهد.

در این نوع از گردشگری، روستاهایی که در آنها هنوز فرهنگ و سنت‌های جامعه روستایی حفظ شده است، هدف گردشگری قرار می‌گیرند و روستاییان پس از آموزش نحوه برخورد با گردشگران و چگونگی ارائه خدمات به آنها از سوی سازمان‌های متولی توسعه گردشگری در کشور، گردشگران را با جاذبه‌هایی چون طبیعت بکر، خوراک‌های سنتی، موسیقی، صنایع دستی و دیگر ویژگی‌های اقلیمی خاص روستا آشنا می‌کنند و حتی شرایطی را فراهم می‌سازند که گردشگران به واسطه آنها، زندگی روستایی را تجربه کنند.

در سال 83 حدود 380 روستا در کشورمان به عنوان روستاهای هدف گردشگری معرفی شدند، اما بجز چند روستای شناخته شده در حوزه گردشگری روستایی، بسیاری از روستاهای معرفی شده باوجود جذاب بودن، فاقد چند ویژگی اصلی روستاهای گردشگری چون امکاناتی برای اقامت، رفت و آمد و برقراری ارتباط از راه دور برای گردشگران بودند.

از سوی دیگر، تبلیغات برای شناساندن این روستاها به گردشگران داخلی و خارجی بسیار اندک بود و در این زمینه، سازمان گردشگری به راه‌اندازی سایتی بدون عکس و چاپ مجموعه‌ای 8 جلدی برای معرفی روستاهای هدف گردشگری بسنده کرد که نه‌تنها قیمت گزاف این کتاب‌ها باعث می‌شد قشر متوسط جامعه از آنها بی‌بهره بمانند، بلکه محتوای این سایت و کتاب‌ها هم جنبه کاربردی نداشت و حاوی اطلاعاتی غیرضروری بود.

همه این اوصاف در کنار سکوت نسبتا طولانی مسوولان جدید سازمان گردشگری نشان می‌دهد، هنوز برای رسیده شدن میوه کال گردشگری روستایی، راه درازی باقی مانده است؛ راهی طولانی که طی کردنش، به بودجه‌ای کافی و مدیریتی کارآمد نیاز دارد.