با حفظ سلامت خود، عضو مفید جامعه باقی بمانید

آنچه می‌خوانید نظر یک سالمند در مورد جنبه‌های اجتماعی سلامت است.

احمد آرامی هستم و یک بازنشسته دولتی و 70 ساله‌ام. مدتی بود گوشم خوب نمی‌شنید. خودم این را می‌دانستم اما توجه نمی‌کردم. فکر می‌کردم پذیرش یک نوع معلولیت است که سمعک در گوشم بکنم و جلوی مردم راه بروم و در کوچه و خیابان آشنا و فامیل مرا به آن شکل ببینند.

کم‌کم گلایه‌های من از خانواده و آشنایان زیاد شد. من می‌گفتم وقتی آدم پیر می‌شود دیگر به او احترام نمی‌گذارند. وقتی مرا می‌بینند سلام نمی‌کنند و بی‌اعتنا می‌گذرند. آنها می‌گفتند فلانی هر وقت آدم سلام می‌کند به روی خودش نمی‌آورد و خود را به نشنیدن می‌زند.

بچه‌هایم دیگر نمی‌توانستند با من ارتباط خوبی بر قرار کنند. وقتی دور هم بودیم اگر حس می‌کردم دارند داد می‌زنند به آنها می‌توپیدم که چه خبرتان است مگر من کرم. اگر هم عادی حرف می‌زدند نمی‌فهمیدم و الکی سر تکان می‌دادم. نتیجه این شده بود که آنها کم‌کم فهمیده بودند حرف‌هایشان را نمی‌شنوم و در حضور من حرف‌های خودشان را می‌زدند و می‌گفتند و می‌خندیدند و حتی اگر حرف خصوصی داشتند که نمی‌خواستند من بشنوم، یواش حرف می‌زدند. شاید این برخوردها طبیعی بود. آنها من را همان‌طور که بودم پذیرفته بودند اما این تقصیر من بود که به سلامت خود توجه نمی‌کردم و قبل از این‌که اتفاقی بیفتد، جلوی آن را نمی‌گرفتم.

یک روز که رفته بودم تا حقوق بازنشستگی خود را بگیرم وقتی می‌خواستم از خیابان رد شوم یک موتوری خلاف جهت حرکت می‌کرد و من نتوانستم صدایش را تشخیص دهم و با این‌که می‌گفت بوق هم زده است اما من با او برخورد کردم؛ البته او مقصر بود اما اگر من خوب می‌شنیدم هرگز تصادف نمی‌کردم.

ترس از تصادف یک طرف و ضربه آن از سوی دیگر حسابی مرا تنبیه کرده بود.

وقتی رفتم بیمارستان به دلیل شکستگی پا بستری شدم. اما هنوز از بیمارستان مرخص نشده بودم که بچه‌ها با چشم گریان برای عیادت آمدند و همان موقع خواستم تا یک وقت از متخصص گوش و شنوایی سنجی بگیرند و اگر لازم است سمعک سفارش دهم تا از این وضع خلاص شوم.

حالا مشکلم حل شده است. مشکلی که حتی نیاز به سمعک هم نداشت و با یک شستشو تا حد زیادی شنوایی خود را به دست آوردم. دکتر گفت شاید سال‌های آینده به سمعک نیاز داشته باشی اما فعلا وضعت بد نیست.

می خواهم به سالمندان بگویم با توجه به سلامت خود، دیگران را اینقدر نگران نکنید و دیه به گردن این و آن نیندازید. بینایی و شنوایی چیزی نیست که راحت از کنارش بگذرید. توجه به آنها شما را به عنوان یک عضو جامعه نگه می‌دارد و حفظ سلامت نوعی احترام به روابط متقابل است.