جشنواره رویاها

اولین دوره جشنواره ونیز در یک هتل در جزیره لیدو برگزار شد و با این که اولین دوره آن جنبه مسابقه‌ای و رقابتی نداشت، فیلم‌هایی در آن به نمایش درآمد که هر یک به آثار کلاسیک تاریخ سینما تبدیل شدند؛ «در یک شب اتفاق افتاد» ساخته فرانک کاپرا، «هتل بزرگ» ساخته ادموند گولدینگ، «قهرمان» ساخته کینگ ویدور، «فرانکشتاین» ساخته جیمز ویل و... اولین فیلمی که در تاریخ این جشنواره به نمایش درآمد فیلم «دکتر جکیل و آقای هاید» ساخته روبن مامولیان بوده که در ساعت 15/9 دقیقه غروب 6 آگوست 1932 به نمایش گذاشته شد. از آن جایی که در اولین دوره جشنواره چیزی به اسم جایزه وجود نداشته، یک همه‌پرسی در بین تماشاگران برگزار شد تا بهترین فیلم و بهترین کارگردان انتخاب شوند که در نتیجه آن نیکولجا اک روسی به عنوان بهترین کارگردان و فیلم رنه کلر به عنوان بهترین فیلم برگزیده شدند.

در دومین دوره (1934) برای اولین بار بخش رقابتی ایجاد شد و 19 کشور در آن شرکت کردند و بیش از 300 روزنامه‌نگار معتبر هم جشنواره را پوشش خبری دادند. «جایزه موسولینی» هم برای بهترین فیلم خارجی و بهترین فیلم ایتالیایی راه‌اندازی شد، ولی هنوز از هیأت داوری خبری نبود. برندگان این دوره توسط رئیس بی‌ینال و پس از مشورت با کارشناسان و تماشاگران انتخاب شدند. در سومین دوره (1935) بود که قرار شد جشنواره به صورت سالیانه برگزار شود و این به دلیل موفقیت‌های بین‌المللی آن بود. تعداد فیلم‌ها و کشورهای شرکت‌کننده افزایش یافت و نام جایزه بهترین بازیگر مرد هم به «جام وولپی» تغییر کرد.

در سال 1936 برای اولین بار یک هیأت داوری بین‌المللی برای جشنواره انتخاب شد. در سال‌های 1940، 1941 و 1942 به دلیل جنگ جهانی، تعداد خیلی کمی از کشور‌ها در جشنواره ونیز حضور پیدا کردند و در پی توقف جنگ، ‌برگزاری جشنواره دوباره از سال 1946 از سر گرفته شد. جشنواره فیلم ونیز در یک دوره، جذابیت بین‌المللی خود را از دست داد و «کارلو لیزانی» که در فاصله سال‌های 1979 الی 1982 رئیس این جشنواره بود، تلاش کرد با ایجاد بخش‌های جدید مثل «مرور آثار» و بخش‌هایی که به فیلم‌های حیرت‌انگیز و تجربی و فیلم‌های بازسازی شده معروف بود، اعتبار بین‌المللی از دست رفته را به جشنواره ونیز برگرداند که البته در کار خود موفق بود و حتی عملکرد او به صورت یک الگو برای دیگر جشنواره‌های جهان درآمد.

در همین سال‌ها بود که جشنواره ونیز باعث تثبیت سینمای آلمان در جهان شد. فیلمسازانی مثل ویم وندرس و مارگارتا وون تروتا (اولین زن برنده شیر طلایی) در جشنواره ونیز از بیشترین توجهات برخوردار شدند. جشنواره ونیز در سال‌های برگزاری خود تأثیر بسیار مثبتی بر سینمای کشورهای مختلف جهان داشته است؛ مثلا سینمای ژاپن که با فیلم «راشومون» کوروساوا در سال 1951 جایزه شیر طلایی را به دست آورد، به یمن حضورش در همین جشنواره در دنیای غرب شناخته شد؛ یا سینمای هند و اروپای شرقی. این جشنواره در سال 2007، هفتاد و پنجمین سال برگزاری خود را جشن گرفت. در این سال، یک جایزه شیر طلایی ویژه به «برناردو برتولوچی» اهدا شد و تیم برتون جایزه شیر طلایی یک عمر دستاورد را از آن خود کرد و «انگ لی» هم جایزه شیر طلایی بهترین فیلم را به دست آورد. از سال 2004 تاکنون «مارکو مولر» رئیس جشنواره فیلم ونیز است.