مادرم از بالای پله‌ها سقوط کرد

 فیلم رابطه نخستین تجربه سینمایی اوست. او داور چندین جشنواره داخلی و بین‌المللی بوده و عضو انجمن فیلمسازان زن آمریکا (WIF)، عضو مرکز بین‌المللی کودکان و نوجوانان (CIFE) و کارگردانان مستقل آمریکا (IFP) نیز هست. درخشنده در سال 1354 در سازمان صدا و سیما شروع به کار کرد و فیلم‌های مستند «طاعون»، «چهارشنبه‌سوری»، «موج»، «سجاده، جانماز»، «نازک کاری» و «گلیم» را تهیه کرد. وی سال ‌ 1358 فیلم مستند چرخ‌ها می‌چرخند را ساخت و سپس «شوکران» را در 17 قسمت به تصویر کشاند. از فیلم‌های سینمایی او می‌توان به «شمعی در باد»، «رویای خیس» و «خواب‌های دنباله‌دار» اشاره کرد.

یکی از تلخ‌ترین حوادثی که هیچ وقت از یاد درخشنده نمی‌رود به 10 سال پیش برمی‌گردد، حادثه‌ای که برای مادرش اتفاق افتاد: چند سال پیش مادرم از بالای پله‌های ساختمان پایش لیز خورد و به پایین سقوط کرد. هر دو پایش شکست به طوری که چند سالی نمی‌توانست راه برود. الان هم دچار بیماری آلزایمر شده، اطرافیانش را به یاد نمی‌آورد و تصوری از دنیایی که در آن زندگی می‌کند، ندارد و این موضوع مرا بسیار آزار می‌دهد.

درخشنده مهم‌ترین و ارزشمندترین موقعیت زندگی‌اش را ساخت فیلم‌های روحیه‌بخش می‌داند که با دیدن آن برخی آدم‌های ناتوان توانستند به زندگی برگردند. او می‌گوید: توانستم یک حرکت مثبت برای آدم‌هایی که با ضعف نفس زندگی می‌کردند، انجام بدهم. برخی از آن آدم‌ها با بازی در فیلم‌هایم توانستند اعتماد به نفس‌شان را به دست بیاورند و احساس کنند هستند و می‌توانند چیزی را تغییر دهند یا به‌وجود بیاورند.

در سفری که درخشنده به کره داشته، اتفاقات جالبی برایش رقم خورده است: در آنجا مرکزی برای بچه‌های نابینا و ناشنوا اختصاص داده بودند که از طریق هنر درمان شوند و با استفاده از امکانات موجود بتوانند چیزی را که در ذهن دارند، پیاده کنند. گفتگو و به نمایش گذاشتن فیلم‌هایم برای خانواده‌های آن کشور، سبب تغییر بسیار زیاد تصور کره‌ای‌ها از ایران و ایرانی و تجسم صحیح از فضای کشورمان شد.

از نظر پوران درخشنده معمولا اتفاقات خوش کمتر و اتفاقات تلخ و ناگوار بسیار بیشتر پیش می‌آید. او هم از کوچ هنرمندانی مثل محمد نوری متاثر شده و معتقد است همه اینها سرمایه‌هایی بودند که از دست رفتند. وی از حوادثی که در جهان به‌وقوع می‌پیوندد، از جمله در افغانستان و عراق یا سیل پاکستان به تلخی یاد می‌کند: وقتی مردمی را در پاکستان می‌بینیم که اینقدر در رنج و بدون سرپناه هستند و حتی برای تامین یک وعده غذا هم با مشکل مواجهند، عمیقا متاثر می‌شوم.