نیایش بزرگ‌اندیشانه‌ترین پرسش

آن که «سوال» ندارد، کمترین فاصله را با جمادات و جانوران دارد.پیامبر آگاهی و رهایی انسان و جهان ـ محمدبن عبدالله(ص) ـ پرسش و پرسشگری را، تنها راه رهایی از دست ندانم کاری‌ها و نادانی‌ها، مطرح می‌کرد:

انما شفاء الحی السوال! [نهج‌الفصاحه/ کلمه 946]

و خوب پرسیدن را، نیمه‌ای از دانش و دانایی می‌دانست:حسن السوال، نصف العلم [نهج‌الفصاحه/ کلمه 1377] روزمرگی، گورستان زندگی‌است؛ و آن انسان و جامعه‌ای که سوال ندارد و در فکر چاره‌سازی و نوآفرینی و تغییر وضعیت انسانی/ الاهی خویش نیست، با مردگان در گور نشسته گورستان هیچ فرقی ندارد!...پرسیدن، رویاروی پاسخ گفتن نیست. پرسیدن، زیربنای پاسخگویی‌ا‌ست. «پرسیدن» و «پاسخ گفتن»، دو همزاد و همبال‌اند. نمی‌شود پرسشی نداشت، اما به پاسخی رسید.پرسیدن، بسیار مهم‌تر از پاسخ گفتن است؛ و بزرگ‌اندیشانه‌ترین ـ پرسش، آن مساله و چالشی است که می‌توان تنها از خدای بزرگ پرسید؛ و «دعا» و «نیایش» ـ در این فرآیند پرپیچ و تاب پرسش و پرسندگی ـ همان «سوالی» بنیادین و بزرگی است که بجز از خدا، از هیچ‌کس، نمی‌شود پرسید:اللهم انی اسالک .... [مفاتیح النجان/ دعای سحر] خدایا، این منم؛

که ـ‌ به راستی ـ تنها از تو می‌پرسم!