نقاط ضعف کوچک در یک بازی استثنایی

با نام مافیا، تصاویری از فیلم پدرخوانده یا هر فیلم کلاسیک دیگری در سبک گانگستری ایتالیایی با ضربات مزدورانه، درگیری‌های مسلحانه، وفاداری به خانواده و انداختن اجساد در رودخانه‌ها به ذهن‌ها خطور می‌کند. مافیای دوم ویژگی‌های تمام این صحنه‌ها و حتی بیشتر از چیزی که ذکرش رفت را در شهر زیبای خلیج امپایر داراست، اما این مسائل تنها بخشی از محتویات مشت بسته‌ای است که انتظار باز شدنش را دارید. مافیای2 از آن دسته بازی‌هایی نیست که انتهای آن را شما رقم بزنید و از سوی دیگر قرار هم نیست یک سناریوی کاملا بسته داشته باشد.

اگر به این امید نشسته‌اید که در این بازی از هیچ آغاز کنید و به ‌بزرگ‌ترین درجات مافیایی برسید، این بازی برای شما نیست. به‌جای آن در قالب شخصیت دون ویتو اسکالتای ایتالیایی که متولد سیسیل و بزرگ‌شده آمریکاست، قرار می‌گیرید و وارد زندگی بزهکارانه‌ای می‌شوید که تنها ویژگی شخصیتی دون ویتو است.

ورود شما به داستان فوق‌العاده است و باز هم باید گفت که مافیای2 درباره زندگی دون ویتو نیست بلکه ویتو به شخصی کاملا خردمند تبدیل می‌شود که می‌داند چطور کارها را انجام بدهد ولی هر چیزی که درست می‌کند، یک جای کار دوباره می‌لنگد و ماجرا خراب‌تر از دفعه قبل می‌شود.

وجود یک دنیای کاملا باز از نقاط ضعف این بازی است. محدودیت‌های داستان و شیوه پیشرفت کاملا خطی شخصیت‌تان در داستان باعث می‌شود دنیای بی‌انتهای اطراف، جلوه‌های ویژه و دموهای فوق‌العاده بازی، در کنار برخی مراحل که فقط برای رسیدن به دموی بعدی طراحی شده‌اند، جلوه خودشان را نداشته باشند. برای نمونه در یکی از دموهای بازی، چندتا ویتو و دوست دوران کودکی و شریکش جو را می‌بیند که مشغول دزدی هستند و تعقیب و گریز می‌کنند و می‌شد همین صحنه را به چند مرحله تقسیم کرد.

البته اگر به‌ داستان بازی توجه داشته باشید، این مسائل اصلا بزرگ نبوده و کاملا قابل اغماض هستند. اما پایان بازی وارد می‌شود و آن هیجان لازمی که انتهای یک بازی موفق در بدن ایجاد می‌کند را از بین می‌برد و راوی تنها داستان بازی را تمام شده اعلام می‌کند.

مافیای دوم در زمینه اکشن‌های تیراندازی و رانندگی با موفقیت بهترین المان‌های طراحی بازی را پیاده کرده است و در واقع همین‌ها اصل بازی هستند و هر چه به پایان بازی‌ نزدیک‌تر می‌شوید، می‌توان این مساله را بیشتر درک کرد. حدود یک دو جین سلاح در این بازی وجود دارد و تقریبا همه‌جور ماشین را می‌توان دزدید، سفارشی کرد و برای تعقیب‌و‌گریز بعدی آماده‌اش کرد. مشکل اینجاست که تمام اکشن بازی همین است: رانندگی و شلیک (و البته کمی هم مراحل مخفیانه در خود دارد). در واقع فقط در این مراحل است که شما هیجان به‌اتمام رساندن مراحل را دارید.

خلیج امپایر بزرگ و باشکوه است، ولی در این زمین بزرگ و لذت‌بخش کارهای زیادی انجام نمی‌شود. در هر مرحله باید فقط از یک نقطه از داستان به نقطه دیگر رسید و کاری در این میان نمی‌توان انجام داد و گاهی اوقات بین دموها نیز دموی دیگری پخش می‌شود و عملا باید به دست‌ها استراحت داد.

در همان ابتدای بازی کاملا احتمال می‌رود که سلاح‌های خود را (و همچنین پولتان را) از دست بدهید یا سراغ یک ماشین دیگر بروید. در حقیقت این‌طور که خط داستانی به ‌شما می‌آموزد، جمع‌آوری هر چیزی به‌جز مجله‌های نایاب، وقت‌ تلف کردن است. جالب اینجاست که حتی پس از اتمام حالت داستانی بازی، نمی‌توان به خلیج امپایر رفت و در شهر گشتی زد، بنابراین پیش از این که به فصل 15 برسید، مطمئن باشید که خوب در شهر گشت زده‌اید. بازی به‌طور خاص ماموریت‌های جانبی ندارد؛ مگر این‌که دزدیدن ماشین و فروش غیرقانونی آن یا راه‌ انداختن کاسبی کوچک را ماموریت فرض کنید.

در زمینه موسیقی، مافیای2 با پخش آهنگ‌های دهه 40 و 50 آمریکا و همچنین صداگذاری محیط و شخصیت‌ها کاملا موفق عمل کرده است. هر چند موتور گرافیکی آن نیازمند وصله است و به‌‌نظر می‌رسد ولی واقعا نمی‌شود دنیای زیبای اطراف را دید و تحسین نکرد. این دنیا آنقدر بزرگ است که قطعا بزودی شاهد محتوای قابل دانلود از طریق وب‌سایت آن خواهیم بود و داستان‌های جدیدی به ‌بازی افزوده خواهد شد.

هر چند همه چیز برای ابهت دادن به بازی‌ طراحی شده است اما تا مراحل آخر، احساس نخواهید کرد که واقعا در حال بازی مافیا هستید. البته در بازی بیشتر وقت خود را مشغول تماشا خواهید بود و ویتو برای خودش در این بازی نامی را دست‌وپا خواهد کرد. این بازی که حدود 12 ساعت طول می‌کشد، فضایی غنی دارد، چنانچه احساس می‌کنید همواره پولی روی میز جامانده است و شما باید آن را بردارید.

محمدرضا قربانی
منبع: گیم‌اسپای