حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
ارتباط در زمان بحران حق هر شهروند است
گرد و غبار حاصل از آوار کمکم فرو مینشیند. مردی حدودا 40 ساله گیج و منگ در میان حادثهای غیرمنتظره ولی اجتنابناپذیر بهنام زلزله چرخ میزند و لحظاتی پس از حادثه، عزیزانش را میجوید. دختر و پسر دانش آموزش و همسر و مادرش را که در خانه بودند. از محل کار او تا خانه در شرایط عادی 2ساعت راه است اما در این شرایط اصلا خیابان یا وسیلهای باقی نمانده تا او را به خانه برساند.
کمی به اطراف نگاه میکند تا یک وسیله ارتباطی بیابد. به هر تلفنی میرسد چنگ میزند تا شاید بوق آزاد آن را بشنود اما با سکوت معنادار یا خطوطی از سیمهای پاره شده روبهرو میشود.
با هر مکافاتی که شده یک تلفن همراه مییابد تا از نعمت فناوری بیسیم بهرهمند شود اما بازهم شبکهای برای تماس یافت نمیشود. کاری از دستش برنمیآید، پس با پای پیاده بهسمت خانه میدود...
این سناریو ممکن است روزی یک تراژدی غمبار در شهرمان باشد و ما نباید از آن چشمپوشی کنیم. اما راه چاره چیست؟ راه پیشگیری و درمان چیست؟
در موضوع پدافند غیرعامل، حفاظت و احیای امکانات ارتباطی از اصلیترین موضوعات موقعیتهای بحران بهشمار میرود. بهطور حتم کسی توقع سلامت کامل شبکه مخابراتی یا امکان استفاده کامل از ارتباطات موبایل در شرایط بحران را ندارد، اما کارایی و تدوام ارائه این خدمات در حدود 70 درصد بخشی از حقوق شهروندی بهشمار میرود.
در این راستا بخش پروژههای مخابرات کشور در سند برنامه چهارم توسعه کشور، بررسی و مطالعه شبکه مخابراتی کشور از نظر ایمنی در مقابل حوادث غیرمترقبه بر عهده شرکت ارتباطات زیرساخت قرار گرفت. مدیران مخابرات اعلام میکنند آمادگی مقابله با بحران در شرایط اضطراری را دارند اما از سویی میگویند شبکههای تجاری برای مواقع بحران طراحی نمیشوند.
حال سوال اینجاست که حقوق شهروندی و اهداف برنامه چهارم چه میشود؟ چه بر سر ارتباطات دیتا و مراکز داده که میزبانی سایتهای حساس را بر عهده دارند، خواهد آمد؟ آیا در زمان بحران اظهارات مدیران این شرکتها دردی از مردم دوا میکند؟ پاسخ این پرسش بهتر است امروز داده شود چراکه بحرانهایی از قبیل زلزله از قبل خبر نمیکنند.
سعید نوری آزاد
گفت و گو
