حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
نقطه
انسان، تنها نیست
اگر که «پرواز» را آموخته باشیم، راه «آسمان»، در «بنبست»ها هم برایمان باز خواهد شد.
این فرصتهایی که در آنیم، بهترین «راه»، برای تمرین تغییر و رهایی است. ما نیامده بودیم که دشمنی کنیم، ما نیامده بودیم که چشم دیدن «انسان» را نداشته باشیم، ما نیامده بودیم که «دنیا» را به پای «دین» بنویسیم، ما نیامده بودیم ...
تنهایی و خودخواهی و خودکامگی، چاره کار نیست: چاره درد، راه دیگری است. انسان، تنها نیست. «زخم زبان» و «نیش نگاه»، عفونتهای زندگی است. ما انسانیم؛ که یعنی: آمده بودیم، که «انس» بگیریم. آری: «انسان»، آمده بود که «انس» بپذیرد؛ «انسان»، آمده بود که «انس» بگیرد!
خدای مهربانیها ـ همان که، همیشه خدا، حضرت «رحمان» بود ـ همه ما را، با «مهربانی» خلق کرد؛ و هم او بود که کتاب مهربانیهایش را «قرآن» کرد و؛ در پیشارویمان نهاد و، تعلیممان داد:
الرحمان، علم القران ... [سوره 55 / آیههای 1 و 2] و همان خدای مهربانیها و مداراگریها، که این کتاب مهربانیهای آسمانیرا، به ما داده؛ حتی کوچکترین و کوتاهترین متن و مقالهاش را، هم ... جز با «بسمالله الرحمن الرحیم» ـ که کلید همه مهربانیهاست ـ برنگشاده است!
مهربانی، ریشه بازگشتهاست؛و ما اکنون، برای تغییر کردن و تغییر دادن، هیچ چارهای نداریم؛ مگر اینکه به همان ریشههای رحمت و مهر و مهربانیهای آسمانی خویش، بازگشت کنیم.
انسان، تنها نیست. انسان، تنهایی نیست. هیچکس، به تنهایی، کارهای نیست: اللهم غیر سوءحالنا، بحسن حالک! [جملهای از دعای مخصوص ماه رمضان، در فرائض]
خدایا؛ «بدحالی» مان را، به «خوش ـ حالی» ات، تغییر ده!
هرجا که مهربانی و سازگاری نیست، نمیشود «آرامش» داشت؛ و هرجا که آرامش نیست، نمیشود «زندگی» کرد؛ و ما، به جای این همه «فکر کردن به زندگی»، بیایید ـ واقعا ـ «زندگی» کنیم! .... یا علی!
ابوالقاسم حسینجانی
گفت و گو
