بارقه‌هایی از امید

فتحی مانند سریال‌های قبلی‌اش، نشان می‌دهد که به چنان بلوغ و پختگی‌ در کارش رسیده که انتظاری غیر از این نباید از کارش داشته باشیم، اما عسکرپور که سریال قبلی‌اش (گل‌های گرمسیری) نتوانسته بود در جذب بیننده آنچنان موفق عمل کند، با «جراحت» نشان داد که در کارنامه یک فیلمساز معروف و باسابقه، این سریال می‌تواند به عنوان بهترین کار در کل آثارش لقب بگیرد و موفقیت «جراحت» تاکنون نشان از این واقعیت دارد. در زیر به چند موضوع درباره سریال‌های امسال در حد چند نکته می‌پردازیم و قصد داریم که به جنبه‌های مثبت این سریال‌ها بپردازیم. طبیعی است که در نگاه بسیاری از بینندگان حتی ممکن است همین 2 سریال موفق هم دارای ضعف‌هایی باشند اما رویکرد این صفحه، نه تحلیل محتوایی و تماتیک این آثار، بلکه پرداختن به جنبه‌های نادیده یا کم‌دیده‌شده‌ای است که از زوایای گوناگون، این دو اثر را متشخص می‌کنند.

مهدی سلطانی ایفاگر نقش بهزاد مُسیب در سریال فتحی، کشف جدید این کارگردان، بدون شک یکی از چهره‌های تأثیرگذار این مجموعه است. با این که سازندگان سریال‌های تلویزیونی عموما در انتخاب بازیگر به دنبال چهره‌های آشنا هستند و اولویت کارشان بهره‌گیری از بازیگران نام‌آشنای تلویزیون و سینماست. در این میان انتخاب مهدی سلطانی توسط فتحی یک اتفاق خوب و تحسین‌برانگیز است که دلیل استفاده از او، نه چهره آشنا و محبوبیت مردمی‌اش، بلکه توانایی او در جان بخشیدن به شخصیتی تا این اندازه درونگرا و پیچیده است. سلطانی که هنرآموخته نمایش در فرانسه است و استاد دانشگاه و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران، سابقه بازی در تئاتر را دارد و انتخاب او برای نقش «پهلوون» می‌تواند نوید حضور بازیگری بااستعداد و ماهر را بدهد. نوع رفتار بیرونی و باطمأنینه سلطانی در صحنه‌های مواجهه با نزدیکان و اقوامش و مهم‌تر از آن، شیوه بیان عالی‌اش، او را در کنار بازیگران سرشناس سینمای ایران که در این سریال حضور دارند، واجد اعتباری می‌کند که سینما و تلویزیون قطعا قدر آن را خواهند دانست. در این که هدایت درست فتحی و فیلمنامه نادری نقش مهمی در درخشیدن این بازیگر ناشناس برای بینندگان سینما و تلویزیون دارد اما مقایسه کار او با دیگر بازیگران «در مسیر زاینده‌رود» نشان می‌دهد که فقط یک بازیگر باهوش در چنین موقعیتی است که قدر همکاری با چنین آدم‌هایی را می‌داند.

در سوی دیگر آتنه فقیه‌نصیری را داریم که این شب‌ها با بازی در نقشی نامتعارف در سریال محمدمهدی عسکرپور خبرساز شده است. فرق فقیه‌نصیری و سلطانی در شهرت این دو است اما شباهتی که مقایسه‌شان را آسان می‌کند، به توانایی‌شان برمی‌گردد. فقیه‌نصیری از آن دسته بازیگرانی است که سینمای ستاره‌پرور و خوش رنگ‌ولعاب امروز قدر آنان را نمی‌داند و تنها متکی بر ظاهری بازی و عوام‌پسند است. برای بینندگانی که مهم‌ترین خاطره‌شان از فقیه‌نصیری بازی او در سریال «خانه سبز» بوده، «جراحت» می‌تواند نمایشگر وجهی کاملا متضاد با آن شخصیت، اما به همان اندازه تأثیرگذار و ماندگار باشد. سکانس شیون او پس از مشاهده بزرگ (امین تارخ) در بیمارستان و بر سر اسماعیل (علی عمرانی) از آن صحنه‌های فراموش‌نشدنی‌ است که این روزها در کمتر فیلم و سریالی از این نمونه‌ها می‌بینیم.